Urząd Miasta Łodzi

Parki i zieleńce

Najcenniejszymi terenami zieleni urządzonej w Łodzi są parki miejskie. Większość z nich powstała w końcu XIX w. i w pierwszym trzydziestoleciu XX w. na terenach leśnych i poleśnych jako ogrody otaczające pałace i wille fabrykantów oraz parki publiczne. Były one projektowane przez wybitnych polskich planistów zieleni, takich jak: Teodor Chrząński, Edward Ciszkiewicz i Stefan Rogowicz. Do ich budowy sprowadzano rośliny z najlepszych ówczesnych szkółek, co przyczyniło się do powstania cennych kolekcji dendrologicznych. Parki miejskie założone po II wojnie światowej powstały jako tereny zieleni na obszarach zdegradowanych w otoczeniu zabudowy wielorodzinnej (np. w kwartałach po wyburzonych kamienicach na Starym Mieście jak w przypadku Parku Staromiejskiego, na terenach byłych składowisk np. w przypadku Parku Podolskiego), porolnych i poleśnych (np. Park Źródła Olechówki).

Rozmieszczenie miejskich terenów zieleni w Łodzi jest nierównomierne. Większość z nich skupiona jest w centralnym obszarze miasta, wyznaczonym linią kolei obwodowej. Są to obiekty bardzo zróżnicowane pod względem powierzchni. Powierzchnia 9 parków miejskich przekracza 10 ha, a jej rozpiętość wynosi od 1,8 ha (Park im. St. Moniuszki) do 169 ha (Park im. Marszałka J. Piłsudskiego, który wraz z Miejskim Ogrodem Zoologicznym, Ogrodem Botanicznym i terenem dawnego poligonu na Brusie stanowi największą enklawę zieleni w zachodniej części Łodzi).

Parki miejskie stanowią bardzo istotny element przyrodniczego systemu Łodzi, są też podstawowym miejscem codziennego wypoczynku łodzian. Ich oferta jest bogata: dobrze wyposażone place zabaw dla dzieci i młodzieży, siłownie na świeżym powietrzu, wygodne place i aleje służące spacerom, przejażdżkom rowerowym, joggingowi, jeździe na rolkach, miejsca do uprawiania gier zespołowych (m.in. boiska do gry w piłkę nożną, koszykówkę, stoły pingpongowe), tory rowerowe, przestrzenie do biernego wypoczynku i tradycyjnych gier (liczne w parkach stoliki szachowe). Łódzkie parki, szczególnie zabytkowe, coraz częściej są miejscami wydarzeń kulturalnych (przedstawienia, koncerty, festyny, pokazy filmowe „pod chmurką”, liczne imprezy plenerowe m.in. propagujące zdrowy styl życia).

Polesie

Park im. ks. J. Poniatowskiego

Powierzchnia: 38,2 ha.
Park zabytkowy.

Wybudowany w latach 1904-1910 wg projektu T. Chrząńskiego i pod jego nadzorem. Park powstał na pozostałościach dawnych lasów miejskich. Przy budowie parku znaleźli zatrudnienie bezrobotni. Początkowo park nosił nazwę "Ogrodu przy ul. Pańskiej". W roku 1917 otrzymał imię J. Poniatowskiego. W okresie międzywojennym modernizację parku przeprowadził St. Rogowicz: zrekonstruował partery kwiatowe, założył ogródek daliowy i bylinowy, dosadził wiele drzew - także iglastych. W 1932 r. park został oświetlony. Na osi parterów kwiatowych w 1938 r. wzniesiono pomnik Stanisława Moniuszki - zburzony przez hitlerowców rok później. W latach dwudziestych w parku wybudowano willę – ówczesną siedzibę prezydenta miasta. Podczas wojny park był dostępny tylko dla Niemców. W miejscu ogródka bylinowego zostały wybudowane korty tenisowe. W tym okresie park doznał wielkich zniszczeń, a szczególnie zubożony został jego drzewostan. Po zakończeniu wojny w parku zlokalizowano dwa cmentarze żołnierzy radzieckich i polskich, a na miejscu pomnika St. Moniuszki wzniesiono obelisk - Pomnik Wdzięczności. W 1955 r. w parku wybudowano muszlę koncertową. Rozwój miasta w okresie powojennym spowodował uszczuplenie powierzchni parku od strony północnej i zachodniej. Jego kosztem powstała Wytwórnia Filmów Fabularnych, poszerzono Al. Mickiewicza i wybudowano Al. Włókniarzy – obecnie Al. Jana Pawła II. Jest to jeden z największych i najpiękniejszych łódzkich parków: zróżnicowany przestrzennie i o bogatym doborze gatunkowym. Najbardziej malowniczą jego częścią są okolice stawu wykopanego w latach 1924-1925. Park wyróżniają bardzo szerokie aleje, przystosowane pierwotnie do jazdy dorożkami i powozami (używanie pojazdów na terenie parku zostało zabronione w 1923 r.). W parku znajduje się 16 drzew - pomników przyrody. Starodrzew parkowy został poddany zabiegom leczniczo-pielęgnacyjnym. Od roku 1994 prowadzone są prace rewaloryzacyjne parku; dotychczas odtworzono deszczochron (nad stawem), adaptowano na kwietnik nieczynną fontannę od strony al. Mickiewicza, zagospodarowano zielenią miejsce po wyburzonym Pomniku Wdzięczności, urządzono plac zabaw, w zagłębieniu terenu przy al. Mickiewicza wybudowano tor dla rowerów górskich, wybudowano studnię głębinową do zasilania stawu, a sam staw został zmodernizowany. Modernizacji uległy również nawierzchnie alejek, wzdłuż których wybudowano oświetlenie i zrekultywowano trawniki.

Park im. J. Piłsudskiego

Powierzchnia: 168,7 ha.
Lokalizacja: ul. Konstantynowska, ul. Krakowska, ul. Krzemieniecka, Al. Unii, ul. Srebrzyńska.
Park zabytkowy.

Największy w naszym mieście i jeden z największych parków w Europie. Powstawał w latach 1919-1939 według projektu E. Ciszkiewicza z elementami planu braci Zajkowskich. Ostateczną wersję planu ustalił w 1931 r. Stefan Rogowicz - dyrektor Plantacji Miejskich, jednak z powodu wybuchu wojny nie została ona do końca zrealizowana.

Park został zaprojektowany jako park leśno-wypoczynkowy z bogatym programem: tereny sportu, ogród jordanowski, lunapark i tereny wystawowe (niezrealizowane). W skład parku miały wchodzić także: Ogród Zoologiczny i Ogród Botaniczny (zrealizowany dopiero w latach sześćdziesiątych XX w.), które obecnie stanowią odrębne obiekty.

Park związany jest ściśle z historią naszego miasta. Na jego terenie grzebane były przez władze carskie zwłoki poległych w walkach i straconych rewolucjonistów 1905-1907 r. Dla uczczenia ich pamięci w 1920 r. usypano kopiec pamiątkowy, a w 1923 r. wzniesiono Kolumnę Rewolucjonistów (zniszczoną przez okupanta hitlerowskiego). Obecny Pomnik Czynu Rewolucyjnego odsłonięto w 1975 roku.
Część parku (pozostałość dawnej puszczy łódzkiej) podlega ochronie jako rezerwat przyrody "Polesie Konstantynowskie". Ponadto w parku tym znajduje się 18 pojedynczych drzew oraz dwie grupy drzew uznanych za pomniki przyrody. Od roku 1999 trwają kompleksowe prace leczniczo-pielęgnacyjne przy najcenniejszych partiach starodrzewia parkowego.

W latach 1993-1994 odtworzono układ wodny (8 stawów) i urządzono wyspę dla ptactwa wodnego. Dla potrzeb zasilania stawów wybudowano dwie studnie głębinowe.

W latach 1994-1995 zmodernizowano niektóre aleje, w tym promenadę nad stawami, wybudowano murek wzdłuż parkingu przy ZOO a w latach 1997- 2002 zagospodarowano teren przy Lunaparku: wybudowano zespół ogródków jordanowskich (w tym dla dzieci niepełnosprawnych) i zespół boisk sportowych, postawiono sprzęt do ćwiczeń siłowych na świeżym powietrzu. W latach 2004-2005 zmodernizowano alejki w części parku między ulicami: ul. Konstantynowską, Al. Unii i ul. Krzemieniecką.

Park im. ks. Bp. M.Klepacza

Powierzchnia: 3,3 ha.
Park zabytkowy.

W roku 1904 na dwóch sąsiadujących ze sobą działkach założone zostały ogrody otaczające pałacyki należące do braci Richterów. Obecnie oba budynki (wraz z dawnymi zabudowaniami gospodarczymi) są użytkowane przez Politechnikę Łódzką. Wschodnia część parku została udostępniona do użytku publicznego od razu po wojnie, natomiast zachodnia - od 1960 r.
Szczególnego uroku park nabiera w okresie wczesnej wiosny, kiedy trawniki pokrywają się łanami kwitnących na niebiesko cebulic i śnieżników.
Drzewostan parku jest niezwykle cenny. Aż 24 spośród rosnących tam drzew zostało uznanych za pomniki przyrody. Wśród nich jest dąb "Fabrykant" o charakterystycznym pokroju i potężnych, rozłożystych konarach (jeden z nich wymagał podparcia ze względów bezpieczeństwa). Najstarsze drzewa poddano specjalistycznym zabiegom pielęgnacyjnym. W 1997 r. wybudowano oświetlenie parku, w tym zainstalowano oświetlenie iluminacyjne, podświetlające elewacje budynków oraz kilka najciekawszych drzew. W roku 2007 park został użyczony Politechnice Łódzkiej.

Błonia Łódzkie

W zachodniej części miasta, na osiedlu Brus, od strony ulicy Konstantynowskiej, wzdłuż ul. płk. St. Juszczakiewicza „Kornika” aż po tzw. Retkińską Górkę na południu i teren Ogrodu Botanicznego na wschodzie, rozciągają się rozległe, otwarte przestrzenie. Idealnie nadają się one do organizacji masowych imprez plenerowych, dlatego też w 2007 roku na powierzchni ok. 21 ha utworzono tu Łódzkie Błonia. Wykonano niwelację terenu i inne niezbędne prace ziemne.
Ze względu na bardzo młody wiek obiektu, nie istnieje tu jeszcze przewidziana w planach infrastruktura, niezbędna do organizacji masowych imprez. Niemniej jednak Łodzianie spragnieni przestrzeni, barwnych pejzaży i wypoczynku na łonie przyrody, już teraz chętnie odwiedzają miejskie Błonia.

Górna

Park Sielanka

Powierzchnia: 3,8 ha.
Lokalizacja: ul. Cieszkowskiego, ul. Pabianicka.

Powstał jeszcze w końcu XIX wieku. Obecny park obejmuje dawny park pofabrykancki Königa oraz część ogrodu wypoczynkowego zwanego Sielanką. Ozdobą parku są dwa stawy.
W latach 1997-1998 w parku wybudowano plac zabaw dla dzieci.

Park im. J. Słowackiego

Powierzchnia: 3,4 ha.
Lokalizacja: Al. Politechniki, ul. Pabianicka, ul. Cieszyńska.

Park powstał w końcu XIX wieku, założony obok młyna na rzece Jasień przez jego właściciela - Reicha. Ozdobę parku nazywanego wówczas "Wenecją" stanowiły niewielkie stawy, które nie zachowały się do dziś.

Park im. Wł. Reymonta

Powierzchnia: 6,0 ha
Lokalizacja: ul. Piotrkowska, ul. Przybyszewskiego, ul. Milionowa.

Park założony około połowy XIX w. przez nieznanego projektanta. Był własnością jednego z pierwszych łódzkich fabrykantów - Ludwika Geyera.
Na obrzeżach parku zachowały się budynki willi Geyera i jego fabryki - obecnie Muzeum Włókiennictwa oraz skansen miejskiej architektury drewnianej. Drzewostan parku liczy około stu lat. Za pomniki przyrody zostało uznane siedem drzew. W 1996 r. wybudowano oświetlenie parku. W latach 2003 - 2004 oczyszczono staw i na jego środku usytuowano fontannę oraz wybudowano studnię głębinową. W roku 2006 r. wykonano remont ogrodzenia placu zabaw. W 2015 r. przeprowadzono rewaloryzację całego parku, m.in. wymieniono nawierzchnię i częściowo przebieg alejek.

Park im. J. Dąbrowskiego

Powierzchnia: 5,5 ha.
Lokalizacja: ul. Dąbrowskiego, ul. Jachowicza.

Powstał w latach 1960-1964 wg projektu K. Chrabelskiego na terenach częściowo rolniczych, częściowo po rozebranych budynkach fabrycznych. W 1995 r. zostały zmodernizowane nawierzchnie alejek parkowych. W roku 2006 w parku ustawiono urządzenia siłowni.

Park im. Legionów (oraz Park ZUS)

Powierzchnia: 9,4 ha.
Lokalizacja: ul. Pabianicka, ul. Doroty, ul. Bednarska, ul. Sanocka, ul. Żółkiewskiego, ul. Dygasińskiego.
Park zabytkowy (tylko były Park Hibnera).

Dawny Park Hibnera to park pofabrykancki. Część pomiędzy ul. Doroty a Placem Niepodległości została urządzona przez nieznanego projektanta około 1888 roku, natomiast na terenie pomiędzy ul. Doroty a ul. Bednarską, zakupionym w 1905 przez Leonarda dla wspólników Towarzystwa Akcyjnego, nową część parku urządzili sprowadzeni z Niemiec ogrodnicy. Krótko przed II Wojną Światową park wraz z fabryką zakupił M. Kohn. Świadectwem historii parku są zachowane budynki: w najstarszym (pałac, w którym mieszkał właściciel) obecnie mieści się USC, w pozostałych dwóch willach mają siedzibę Dom Dziecka i Dom Międzypokoleniowy “Bednarska”. Po wojnie park był pod zarządem Zakładów Przemysłu Wełnianego, a od 1952 roku jest udostępniony do publicznego użytku. Wtedy też zasypano dwa z trzech stawów (trzeci wysechł w późniejszych latach).
Dawny Park ZUS (położony po południowej stronie ul. Bednarskiej) został wybudowany w latach 1932-1934 wg projektu St. Rogowicza na terenach kolonii mieszkaniowej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Nazwę nadano Uchwałą Nr LXXVI/719/94 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 27.05.1994 r.

W południowej części parku (dawny Park ZUS) wykonano w roku 1994 modernizację nawierzchni alejek i parteru z obwódkami z niskich krzewów oraz urządzono plac zabaw dla dzieci.

Park przy ul. Leczniczej

Powierzchnia: 1,8 ha.
Lokalizacja: ul. Lecznicza, ul. Kasowa, ul. Łukasińskiego, ul. Słowackiego.

Pierwszy powstały po wojnie park, założony w roku 1947 wg projektu K. Marcinkowskiego.
Pomimo niewielkiej powierzchni parku, znajduje się w nim sporo ciekawych i ładnych drzew. W 1998 r. w parku zamontowano urządzenia zabawowe, a w 1999 r. został wykonany remont pergoli.

Park im. T. Rejtana

Powierzchnia: 7,0 ha.
Lokalizacja: ul. Rejtana, Al. Politechniki, ul. Piękna, ul. Felsztyńskiego.

Dawny cmentarz ewangelicko-augsburski, który w latach osiemdziesiątych został przekształcony w park miejski.
Pozostałością cmentarza są dorodne, stare drzewa oraz bluszcz pospolity, w tym kwitnące okazy (Uchwałą Nr XXXVIII/699/04 Rady Miejskiej z dnia 27 października 2004 r. uznane za pomnik przyrody). Nazwę i status parku nadano Uchwałą Nr LXXII/1373/09 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 30.12.2009 r. W 2004-2005 r. zmodernizowano alejki i oraz wybudowano plac zabaw, a także utworzono lapidarium.

W roku 2015 doposażono plac zabaw, a w 2016 r. wybudowano siłownię zewnętrzną.

Skwer im. Św. M. M. Kolbego

Powierzchnia: 2,1 ha.
Lokalizacja: ul. Tatrzańska, ul. Rydla.

Powstał wraz z osiedlem Dąbrowa na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX w. Początkowo zajmował teren aż do ul. Felińskiego.
Od strony ul. Tatrzańskiej w parku znajduje się rzeźba "Łabędzie". W czerwcu 2006 r. Nazwę nadano Uchwałą Nr LXX/1313/06 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 28.06.2006 r.

Skwer im. H. Dubaniewicza

Powierzchnia: 3,3 ha.
Lokalizacja: ul. Paderewskiego, ul. Strycharska.

Powstał w roku 1964. Nazwę nadano Uchwałą Nr LXXVI/719/94 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 27.05.1994 r. W parku znajduje się rzeźba przedstawiająca młodą kobietę tzw. "Monika". W latach 1998- 1999 została zmodernizowana fontanna. W roku 2002 ustawiono pierwszą w Łodzi siłownię na świeżym powietrzu.

Stawy Jana

Powierzchnia: 18 ha
Lokalizacja: 93-317 Łódź, ul. Rzgowska 247

Obiekt Rekreacyjny "Stawy Jana" mieści się na zadrzewionym, pokrytym trawą terenie dawnego dworskiego ogrodu. W  parku znajduje się staw ze strzeżonym miejscem wykorzystywanym do kąpieli (o powierzchni 4,3 ha) i przystanią wodną, gdzie można wypożyczyć kajaki, łodzie oraz rowery wodne. Wokół stawu urządzono piaszczystą plażę, ogrodzone boisko do piłki plażowej, boisko wielofunkcyjne „ORLIK 2012", na którym poszaleć mogą miłośnicy piłki nożnej i koszykówki. Na terenie parku wyznaczone są także miejsca do grillowania. Ustawiono tam kosze przeznaczone na popiół i odpady o wysokiej temperaturze. Najmłodsi mieszkańcy mogą spędzić czas na placu zabaw, wyposażonym w zjeżdżalnie, huśtawki, karuzele i oczywiście piaskownicę.
Dla młodzieży i dorosłych przygotowana została ścieżka zdrowia oraz mini siłownia. Obiekt "Stawy Jana" spełnia rolę zielonych płuc miasta. Organizowane są tutaj różnego rodzaju imprezy rekreacyjne oraz sportowe chętnie odwiedzane przez mieszkańców naszego miasta. Niektóre z nich na stałe wpisały się w kalendarz łódzkich wydarzeń sportowych.
Aktualnie obiektem administruje MOSiR w Łodzi

Stawy Stefańskiego / Park im. 1 Maja

Lokalizacja: 93-436 Łódź, ul. Patriotyczna 3, w dzielnicy Łódź Górna, na terenie Rudy Pabianickiej, pomiędzy ulicami Rudzką, Farną, Patriotyczną i Głębinową.

Na terenie Parku im. 1-go Maja znajdują się "Stawy Stefańskiego", będące poszerzeniem koryta rzeki Ner. Staw ma długość ok. 2,5 km, szerokość ok. 165 m (powierzchnię ok. 11,4 ha) i głębokość od 1 do 4 m. Otoczenie z pięknych drzew m.in. olchy czarnej, wierzby białej, brzozy, topoli czy kasztanowców sprawia, że można się tu rozmarzyć. To idealne miejsce na pikniki rodzinne, romantyczne spacery i... uprawianie wakeboardingu - znajduje się tu jedyny w Łodzi Wake & Roll Park. Wokół stawu znajdują się alejki spacerowe i rowerowe. Są także miejsca grillowe, place zabaw dla dzieci oraz duża siłownia na świeżym powietrzu. 
Aktualnie obiektem administruje MOSiR w Łodzi

Park na Młynku

Lokalizacja: 93-237 Łódź, ul. Śląska 168
południowo–wschodnia część dzielnicy Górna, między ulicami Młynek a Bławatną, na końcu ul. Śląskiej.

Park na Młynku to obszar zieleni miejskiej oraz zbiornik wodny w dolinie rzeki Olechówka.
Dostępny w sezonie letnim zbiornik (długość ok. 370 m, szerokość ok. 95 m w najszerszym punkcie) przeznaczony jest do uprawiania sportów i aktywnego wypoczynku. Na terenie Obiektu Rekreacyjnego "Młynek" odwiedzający mogą korzystać placu zabaw dla dzieci oraz z wyznaczonych miejsc do grillowania. Ustawiono tam kosze przeznaczone na popiół i odpady o wysokiej temperaturze.
Aktualnie obiektem administruje MOSiR w Łodzi.

Widzew

Park "Źródła Olechówki"

Powierzchnia 16,93 ha.

Lokalizacja: ul. Bolka Świdnickiego, ul. Kazimierza Odnowiciela, al. Ofiar Terroryzmu 11 Września.

Park powstał w 2010 r. Teren parku obejmuje swoim zasięgiem inicjalny fragment doliny Olechówki wraz z czynnymi źródliskami rzeki, a także dobrze zachowane płaty łąk nadrzecznych ze zróżnicowanymi drzewostanami.

Na terenie parku zlokalizowane jest miejsce do grillowania, plac zabaw oraz siłownia.

Park 3-go Maja

Powierzchnia: 14,9881 ha.

Lokalizacja: ul. Małachowskiego, Kopcińskiego, Konstytucyjna , Łódź

Założony przed wojną (w 1915 r.) na terenie pozostałości dawnego lasu miejskiego. W 1922 w parku przeprowadzono szereg prac m.in. w części środkowej urządzono boisko sportowe i plac zabaw dla dzieci, a w 1928 r. wykopano niewielki sztuczny staw. Wschodnia część parku do dziś zachowała leśny charakter, ze znacznym udziałem dębów i grabów. Dwa drzewa uznano za pomniki przyrody, w tym okazały dąb rosnący obok placu zabaw dla dzieci.

Urządzenia zabawowe i sportowo-rekreacyjne:

- plac zabaw

- siłownia zewnętrzna

- boisko do piłki nożnej

- stoliki szachowe

Park im. Roberta Baden-Powella

Powierzchnia: 15,8 ha.
Lokalizacja: ul. Konstytucyjna, tory PKP, ul. Niciarniana, ul. Małachowskiego.

Jeden z najmłodszych łódzkich parków powstał w 1970 roku na zrekultywowanych terenach dawnego wysypiska. Stanowi naturalne przedłużenie Parku im.3-go Maja (oba parki będą rozdzielone po zrealizowaniu przedłużenia ul. Konstytucyjnej). W parku znajduje się górka saneczkowa, będąca jednocześnie dobrym punktem widokowym.

Obok niej usytuowany jest plac zabaw, stoły do ping-ponga na utwardzonej nawierzchni oraz kosz do gry w koszykówkę. Urządzenia zamontowano w latach 1992, 1994-1995, 1999, 2000 i 2005. W latach 2005-2006 zmodernizowano amfiteatr wraz z ogrodzeniem przeznaczonym obecnie do malowania graffiti. W roku 2008 od zachodnie strony górki saneczkowej wybudowano alejkę z kostki brukowej oraz plac zabaw dla dzieci młodszych wraz z ogrodzeniem. Na wydzielonym terenie wewnątrz parku usytuowane jest miasteczko ruchu drogowego. Obok parku wzniesiono budynek Centrum Sportowo - Rekreacyjnego.

Urządzenia zabawowe i sportowo-rekreacyjne:

- plac zabaw

- boisko do koszykówki i piłki nożnej

- stoły do ping-ponga 2 szt

- amfiteatr

- miejsce do grillowania

- górka widokowa/saneczkowa

Park Widzewski

Powierzchnia: 6,08 ha
Lokalizacja: ul. Niciarniana, ul. Sobolowa, al. Piłsudskiego

Zrealizowany w roku 1952 wg projektu K. Marcinkowskiego i H. Tomaszewskiego. Na końcu głównej osi, prostopadłej do Al. Piłsudskiego, został wybudowany basen pływacki (od niedawna kryty) jako część założenia parkowego. Charakterystycznym elementem parku jest monumentalna fontanna (obecnie nieczynna). Park położony jest w dolinie rzeki Jasień, która z uwagi na zanieczyszczenie biegnie krytym kanałem. Istniejący w parku rozległy staw jest zasilany sztucznie.

Urządzenia zabawowe i sportowo-rekreacyjne:

- stoliki do gry w szachy - 4 szt.

Park Źródliska I

Powierzchnia: 9,2 ha.
Park zabytkowy.

Jest to najstarszy łódzki park, a zarazem jeden z pierwszych parków publicznych w Polsce. Jego historia jest ściśle związana z rozwojem wielkoprzemysłowej Łodzi. Powstał w roku 1840, poprzez wydzielenie fragmentu wiekowego lasu z licznymi źródłami, z obszaru przyłączonego do rozrastającego się miasta i założenie tam "ogrodu spacerowego". Pierwszy projekt ogrodu powstał w 1843 r. W latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku ówczesne władze miasta sprzedały połowę ogrodu (zachodnią) fabrykantowi K. Scheiblerowi i od tego czasu, aż do 1945 r., parkiem publicznym była tylko jego część wschodnia. Od roku 1873 część parku była dzierżawiona przez Towarzystwo Strzeleckie, a następnie w latach 1885-1906 park był dzierżawiony przez Scheiblera. Na początku wieku wybudowany został dom mieszkalny dla obsługi parku (Domek Ogrodnika). Park służył wtedy głównie rodzinom robotniczym jako miejsce wycieczek, zabaw i majówek. Gruntowną przebudowę parku wykonał wg własnego projektu w latach 1923-1925 E. Ciszkiewicz. Generalny układ przestrzenny parku przetrwał do dziś z niewielkimi tylko zmianami. W tym okresie nie pozostało już śladu po dawnych źródłach, a staw musiał być zasilany sztucznie. W roku 1919 wybudowano szkolny Ogródek Botaniczny. Kolejna przebudowa parku miała miejsce w latach 1931-1935 wg projektu St. Rogowicza. Powstał wtedy obszerny parter kwiatowy na osi głównego wejścia. W czasie okupacji w parku wycięto wiele świerków. Po wojnie park został uporządkowany, m.in. oczyszczono i pogłębiono staw, drogi pokryto nawierzchnią bitumiczną.

W 1956 r., po podwyższeniu dachu budynku, w okresie międzywojennym służącego jako kuchnia dla bezrobotnych, oddano do publicznego użytku Palmiarnię. W Palmiarni znajduje się unikalna kolekcja 23 ponad 120-letnich palm, które zdobiły niegdyś rezydencje carskich urzędników, a po wybuchu I Wojny Światowej zostały pozostawione na przechowanie w miejskich szklarniach.

Park uznany w całości za pomnik przyrody (łącznie z Parkiem Źródliska II). Najcenniejsze drzewa objęte są systematycznie pracami leczniczo-pielęgnacyjnymi. W latach 1993-1994 park został ogrodzony, następnie zmodernizowano układ wodny (1996) i alejki parkowe (1994-1996); zostało także wykonane oświetlenie głównych alei (1996-1998) i rekultywacja terenu po byłym zapleczu gospodarczym oraz urządzenie parteru kwiatowego i alejek (1996).

W latach 1999 -2003 zmodernizowano budynek Palmiarni. Inwestycja ta polegała na obudowie starego budynku nową konstrukcją stalową, do której została zamontowana, pierwszy raz w Polsce zewnętrzna, zintegrowana, ściana grzewcza. Zastosowana technologia pozwoliła na zachowanie kolekcji starych, ponad 120-letnich palm i wielu innych cennych okazów roślin. Przeprowadzono rekultywację sąsiadującego z Palmiarnią ogródka dydaktycznego, który oddano do użytku w 2006 roku. Na ternie parku znajduje się staw i dwa betonowe zbiorniki wodne. W roku 2000 w wyniku modernizacji powstały dwa odrębne place zabaw (wygrodzony dla dzieci młodszych i starszych m.in. ze stołami do gry w tenisa stołowego). Na placu zabaw dla dzieci młodszych w 2005 i 2008 roku wymieniono uszkodzone zabawki drewniane na nowe, wykonano nawierzchnie amortyzujące pod urządzeniami zabawowymi oraz furtki i bramę w ogrodzeniu placu. W roku 2008 zrekonstruowano altanę na parterze kwiatowym obok Domku Ogrodnika, którego modernizacja zakończona została w 2010 r. W altanie jak dawniej, w sezonie letnim odbywają się coroczne koncerty muzyczne.

Park Źródliska II

Powierzchnia: 6,4 ha.
Park zabytkowy.

Początkowo stanowił całość z obecnym parkiem Źródliska I. W połowie XIX w. na sprzedanym K. Scheiblerowi terenie powstały zabudowania fabryczne oddzielające obie części. Przy Wodnym Rynku stanął pałac przemysłowca (obecnie Muzeum Kinematografii), przy którym znana berlińska firma ogrodnicza L. Spatha urządziła park. Jego wygląd, a zwłaszcza nagromadzenie pretensjonalnych elementów ozdobnych, odpowiadał ówczesnym gustom i znacznie odbiegał od sąsiedniego, skromnego parku miejskiego. Dopiero po II Wojnie Światowej park stał się znów parkiem miejskim. Z jego dawnego wystroju zachowała się grota i odtworzona drewniana "Altana Chińska".
W drzewostanie parkowym, oprócz kilku wiekowych dębów, wyróżnia się także wiele interesujących, rzadkich gatunków i odmian. Park został uznany w całości za pomnik przyrody (łącznie z Parkiem Źródliska I). Najcenniejsze drzewa objęte są pracami leczniczo-pielęgnacyjnymi. W roku 1994 park został ogrodzony, w 1996 wykonano dwa zbiorniki wodne (przy grocie oraz w pobliżu wejścia od ul. Fabrycznej), całkowicie odtworzono drewnianą "Chińską Altanę" i zmodernizowano nawierzchnie alejek, a w 1998 oświetlono główną aleję od Placu Zwycięstwa do ul. Fabrycznej. W latach 2006-2007 wykonano odwodnienie południowej części parku, a w latach 2008-2010 wymieniono żwirową nawierzchnię alejek na kostkę graniową

Park nad Jasieniem

Powierzchnia: 14,5 ha.
Lokalizacja: ul. Rydza-Śmigłego, Zbiorcza, Tymienieckiego.

Powstał w roku 1964 po północnej stronie kolejnego ze stawów na rzece Jasień (leżącego na terenie dawnego folwarku należącego do Scheiblera).
W 1998 r. w parku urządzono ogrodzony placyk zabaw dla dzieci.
W 2000 r. wykonano czyszczenie stawu i remont budowli piętrzącej. W roku 2003 na terenie parku zamontowano 5 szt. urządzeń siłowych. W 2004 r. doposażono plac zabaw w nowe urządzenia zabawowe oraz wybudowano boisko do gry w koszykówkę. W latach 2005 – 2007, we współpracy z Radą Osiedla “Stary Widzew” zmodernizowano plac zabaw. Zamontowano nowe urządzenia zabawowe, wykonano nawierzchnie amortyzujące pod wszystkimi urządzeniami na terenie placu oraz zamontowano kolejne 6 szt. urządzeń do ćwiczeń siłowych na terenie parku. W roku 2008 wybudowano i ogrodzono boisko do gry w piłkę plażową. W roku 2012 na wprost placu zabaw wybudowano przejście dla pieszych łączące park z osiedlem mieszkaniowym przy ul. Zbiorczej.

Park Podolski

Powierzchnia: 11,3 ha.
Lokalizacja: al. Rydza-Śmigłego, ul. Tatrzańska, ul. Zbaraska.

Zachodnia część parku powstała w roku 1970, wschodnią zrealizowano w następnych latach. Park stanowi pas zieleni oddzielającej osiedla Dąbrowę i Zarzew.
Drzewostan parku jest dość młody, a słabe warunki gruntowe na terenie pobudowlanym powodują jego powolny wzrost. Aktualnie roślinność parku jest wzbogacana przez dosadzanie krzewów ozdobnych i drzew.
W zachodniej części parku pomiędzy ul. Tatrzańska, a Al. Śmigłego Rydza znajdują się dwie fontanny zmodernizowane w latach 2000-2001, a jedna z nich wyremontowano i pomalowano w roku 2010, natomiast remont drugiej planowany jest na 2013 r. Znajdują się tu również stoły do gry w tenisa stołowego na utwardzonych w roku 2004 nawierzchniach z kostki brukowej oraz dwa place ze stolikami do gry w szachy wyposażone w 6 i 12 szt. kompletów szachowych, obydwa na utwardzonej kostką brukową nawierzchni wykonanej w roku 2002. Wschodnia część parku, to teren zieleni od ul. Tatrzańskiej w kierunku wschodnim kończącym się na placu zabaw, którego modernizację rozpoczęta w 2005 przy udziale Rady Osiedla Zarzew zakończona zostanie w roku 2013. W ramach zadania pn. Budowa Ośrodka Gier i Zabaw w Parku Podolskim powstał plac zabaw z urządzeniami zabawowymi, którego część z piaskownicą została ogrodzona, a na zewnątrz ogrodzenia do istniejących urządzeń zabawowych i stołów do gry w tenisa stołowego oraz stolików szachowych dostawiono w roku 2012 zestaw zabawowy i pawilon z urządzeniami do ćwiczeń siłowych. Pod wszystkimi urządzeniami wykonane zostały lub będą wykonane nawierzchnie gumowe i z kostki brukowej. W II kwartale 2013 r. zakończona zostanie budowa toru do jazdy na łyżworolkach usytuowana w centrum wschodniej części parku.

Park im. J. Kilińskiego

Powierzchnia: 2,2 ha.
Lokalizacja: ul. Kilińskiego, ul. Tymienieckiego, ul. Tylna

Park pofabrykancki, założony pod koniec XIX w. przy secesyjnym pałacu - rezydencji A. Grohmana.
W środkowej części parku znajdowały się niegdyś stawy, które później zostały zasypane. Z elementów dawnego wystroju parku zachowała się żelazna altana, zniknęła natomiast piękna kamienna ława, wyciosana z bloku piaskowca, który podobno służył jako fundament pod pierwszą w fabryce Grohmana maszynę parową.
Dawny pałac, wraz z zabudowaniami gospodarczymi, stanowi obecnie własność prywatną i nie jest powiązany funkcjonalnie ani przestrzennie z parkiem.
Park posiada cenny, stary drzewostan - aż 15 drzew zostało uznane za pomniki przyrody.

Park im. Gen. M. Zaruskiego

Powierzchnia: 8,4 ha.
Lokalizacja: ul. Szczytowa, ul. Giewont.

Park powstał w 1954 r. wg projektu K. Chrabelskiego na krawędzi Wyżyny Łódzkiej, na terenie zwanym Górką Stokowską (wcześniej było to miejsce wydobywania żwiru).
O atrakcyjności parku decyduje duże zróżnicowanie wysokościowe. Jest to również dobry punkt widokowy do obserwacji panoramy Łodzi oraz zimowych zjazdów na sankach i nartach.
Na terenie parku został ustawiony głaz z tablicą pamiątkową poświęconą pamięci jej obecnego patrona – gen. Mariusza Zaruskiego.
W latach 2005-2007 Urząd Miasta Łodzi, łącznie z Radą Osiedla Stoki zmodernizowano i ogrodzono plac zabaw. Doposażono go w nowe urządzenia zabawowe i stoły rekreacyjne do gier planszowych. W roku 2006 wyremontowano główną alejkę parkową wiodącą od ul.
Szczytowej do szkoły przy ul. Giewont, a w roku 2012 utwardzona została alejka od ul. Szczytowej do ul. Giewont obok schroniska Brata Alberta.

Urządzenia zabawowe i sportowo-rekreacyjne:

- plac zabaw

- stół do ping-ponga

- stoliki szachowe

- siłownia zewnętrzna

- scena parkowa

Park Widzewska Górka

Powierzchnia: 8,24 ha
Lokalizacja: ul. Chmielowskiego, ul. Czernika, ul. Bartoka

Park powstał z inicjatyw społecznych; w roku 1999 Rada Osiedla Widzew- Zatorze zwróciła się do Zarządu Miasta Łodzi o przyjęcie do realizacji zadania mającego na celu powiększenie terenów zieleni miejskiej i stworzenie nowego parku o charakterze rekreacyjno – wypoczynkowym.
W pierwszym etapie (1999-2001) powstały: promenada o nawierzchni brukowej, alejki
o nawierzchni glinkowo – żwirowej, oświetlenie parku oraz odwodnienie terenu. Założono także trawniki, posadzono drzewa i krzewy ozdobne i wykonano całość prac związanych z architekturą parkową, tj. tor przeszkód dla rowerów górskich, mostek łączący dwa wzniesienia, urządzenia zabawowe, ławki, kosze a także szalet publiczny. Zrealizowana I część parku w roku 2004 został uhonorowana nagrodą Towarzystwa Urbanistów Polskich za najlepiej zagospodarowaną przestrzenią publiczną w województwie łódzkim. W latach 2002-2004 zrealizowano II etap budowy parku, obejmujący program czynnego wypoczynku dla dzieci i młodzieży: place zabaw oraz tereny sportowe – boiska do gier zespołowych, do tenisa, urządzenia do ćwiczeń siłowych. Dzięki realizacji II etapu powstał “zielony klin” o pow. ok. 10 ha – korytarz napowietrzający duże osiedle mieszkaniowe Widzew-Wschód.

Urządzenia zabawowe i sportowo-rekreacyjne:

- stoliki szachowe - 3 szt.

- równoważnie na torze rowerowym - 2 szt.

- plac zabaw

Śródmieście

Park im. St. Staszica

Powierzchnia: 4,1 ha.
Lokalizacja: ul. Uniwersytecka, ul. Narutowicza, ul. Wierzbowa, ul. Jaracza.
Park zabytkowy.

Powstał w latach 1899-1901 według projektu L. Grabowskiego, jako czwarty w Łodzi ogród miejski. Z okazji urządzonej w 1912 r. wystawy Rzemieślniczo-Przemysłowej.

W parku wzniesiono Pomnik Pracy i muszlę koncertową, później przerobioną na teatr letni. W 1918 park (noszący pierwotnie nazwę "Ogrodu przy ul. Dzielnej") otrzymał imię Stanisława Staszica i ustawiono w nim popiersie Staszica. Na terenie parku odbywało się wiele różnych imprez: koncerty, przedstawienia, wystawy. Nieznacznej przebudowy parku dokonał w latach 1930-1931 St. Rogowicz. W czasie wojny okupanci hitlerowscy zniszczyli oba pomniki, wycięli drzewa i krzewy iglaste. W okresie powojennym kosztem parku została poszerzona ul. Uniwersytecka.
Obecnie w parku od strony ul. Narutowicza usytuowany jest pomnik St. Staszica.

Na terenie parku znajdują się 4 drzewa oraz dwa głazy narzutowe, uznane za pomniki przyrody.

W ramach prac rewaloryzacyjnych parku wykonano dotychczas modernizację stawu (1994-1995), wybudowano niskie ogrodzenie (1995-1997), zmodernizowano plac zabaw dla dzieci, wybrukowano aleje wokół pomnika. Zmodernizowano także alejki o nawierzchni bitumicznej (1998 -2001).

Park im. St. Moniuszki

Powierzchnia: 1,8 ha.

Powstał w 1874 roku wg projektu budowniczego miejskiego Majewskiego jako drugi (po parku Źródliska), a pierwszy w śródmieściu Łodzi park publiczny. Jako początkowo niezbyt udany obiekt był kilkakrotnie przebudowywany (m.in. przez Rogowicza w 1931 r.). Swoją ostateczną postać - prawie nie zmienioną do dzisiaj - uzyskał w 1934 r. Nazywany był parkiem Kolejowym albo Aleksandrowskim. Dopiero w latach sześćdziesiątych otrzymał imię St. Moniuszki, wtedy też ustawiono w parku pomnik, popiersie kompozytora.

W latach 1994-1995 park został częściowo ogrodzony niskim murkiem.

Park im. H. Sienkiewicza

Powierzchnia: 4,4 ha.
Lokalizacja: ul. Sienkiewicza, ul. Kilińskiego, ul. Tuwima.
Park zabytkowy.

Park wybudowany w roku 1896 wg projektu T. Chrząńskiego, został oddany do użytku w 1899 r. jako trzeci publiczny park w Łodzi. Zlokalizowany na terenie, gdzie wcześniej odbywały się targi, miał rekompensować mieszkańcom uciążliwości życia w bardzo zanieczyszczonym śródmieściu.
Pierwotnie park otrzymał nazwę "Ogrodu Mikołajewskiego", chociaż potocznie nazywany był Świętokrzyskim. Imię H. Sienkiewicza nadano parkowi w 1916 r. po śmierci pisarza.
W okresie powojennym park nieco powiększył swoją powierzchnię, poprzez przyłączenie działki przy ul. Tuwima, natomiast utracił teren, na którym wybudowano basen i szkołę podstawową. W 1959 r. została przebudowana fontanna (miejsce łabędzia zajęła rzeźba chłopca z łódką wg projektu E. Nowickiego), a na sąsiadujących z nią trawnikach ustawiono rzeźby z piaskowca, symbolizujące cztery pory roku. Po kolejnej przebudowie w 2002r., fontannę znów wieńczy rzeźba łabędzia, wykonana w pracowni W. Władyki. W parku znajdują się dwa place zabaw.
Na terenie parku zlokalizowane są budynki: Muzeum Przyrodniczego i Galerii Sztuki.
W parku tym za pomniki przyrody zostało uznanych 19 drzew oraz jeden głaz narzutowy - granit o obwodzie 11 metrów. Kompleksową pielęgnacją objęto drzewostan parkowy.

Park im. J.Matejki

Powierzchnia: 2,4 ha.
Park zabytkowy.

Założony w roku 1924 przez ówczesnego senatora Heiman-Jareckiego przy współudziale znanych ogrodników: E. Ciszkiewicza (Naczelnika Plantacji Miejskich) i Z. Hellwiga. Miał być miniaturowym Wersalem i stąd jego, odmienny od innych łódzkich parków, charakter geometrycznego "francuskiego ogrodu". Nigdy nie został zrealizowany zamiar wybudowania pałacu (w miejscu, gdzie obecnie znajduje się fontanna), jedynie w narożniku parku wzniesiono domek ogrodnika i zabudowania gospodarcze. Park w 1938 roku został nabyty przez Magistrat Miasta Łodzi z przeznaczeniem na park publiczny. W okresie II Wojny Światowej park był przyłączony do sąsiadującego z nim szpitala. Zarówno jego roślinność, jak i alejki zostały wówczas bardzo zdewastowane. Po wojnie park uporządkowano, dosadzono drzewa i krzewy.
Po okresie zaniedbań z lat osiemdziesiątych, w latach 1995-1998 w parku tym przeprowadzono szereg prac rewaloryzacyjnych: wybudowane zostało ozdobne ogrodzenie (park jest zamykany na noc), zmodernizowano aleje, które otrzymały nawierzchnię brukowaną lub glinkowo-żwirowo-cementową, odtworzono fontannę w obiegu zamkniętym, oświetlono główne aleje i teren przy parterze kwiatowym oraz zmodernizowano plac zabaw. Park nie posiada wprawdzie pomników przyrody, bowiem najstarsza część drzewostanu liczy niespełna 100 lat, ale na niewielkiej przecież powierzchni znajduje się wiele ciekawych drzew i krzewów. Szczególnie zwracają uwagę geometryczne kształty strzyżonych cisów i szpalerów grabowych, typowych dla ogrodów francuskich. Park słynął z niezwykle bogatej kolekcji krzewów, które jednak z czasem wyginęły, zagłuszone przez ekspansywną śnieguliczkę. Od kilku lat w jej miejsce wprowadzane są różnorodne krzewy ozdobne. W latach 90. XX wieku drzewostan parku poddano kompleksowym zabiegom leczniczo-pielęgnacyjnym; usunięto także kilka rosnących na obrzeżach parku starych, osłabionych przez pasożytującą jemiołę, topoli - dzięki czemu pozostały, cenniejszy, drzewostan uzyskał lepsze warunki wegetacji.

Bałuty

Park im. A. Struga

Powierzchnia: 2,8 ha.
Lokalizacja: ul. Ks. Brzóski, ul. Piekarska, ul. Olsztyńska.

Założony w 1900 roku jako otoczenie domu mieszkalnego i browaru - własności łódzkiego fabrykanta K. W. Anstadta. W 1937 r. Zarząd Miejski zakupił go z przeznaczeniem na park publiczny. Od zachodu i południa z parkiem sąsiadowały stawy rybne, zasypane w latach czterdziestych. Po wojnie w budynku mieszkalnym mieściła się szkoła, a część parku wydzielono na teren przedszkola.

W drzewostanie parkowym wyróżnia się wiele dorodnych, starych drzew (głównie liściastych). Starodrzew tego parku jest objęty zabiegami pielęgnacyjnymi.

W roku 2006 obok placu zabaw urządzono siłownię. W 2014 r. wybudowano dwie nowe alejki z kostki betonowej i wyremontowano wszystkie alejki glinkowo-żwirowe.

Urządzenia zabawowe i sportowo-rekreacyjne:

- plac zabaw,

- siłownia zewnętrzna (4 urządzenia)

- stół do ping-ponga

Park im. Szarych Szeregów

Powierzchnia: 10,4 ha.
Lokalizacja: ul. Górnicza, ul. Staszica, ul. Marysińska.

Powstał w latach 1961-1964 wg projektu K. Chrabelskiego. W parku znajduje się Pomnik Martyrologii Dzieci, tzw. "Pęknięte Serce". W ostatnich latach w parku tym uzupełniono nasadzenia roślinne oraz zmodernizowano układ drogowy.

Park Staromiejski

Powierzchnia: 10,0 ha.
Lokalizacja: ul. Zachodnia, ul. Ogrodowa, ul. Północna, ul. Franciszkańska.

Założony w latach 1951-1953 roku według projektu K. Chrabelskiego na terenie byłego getta. W zachodniej części parku znajduje się fontanna i placyk ze stolikami szachowymi, we wschodniej: zbiornik wodny, współczesna rzeźba - zegar słoneczny, placyk zabaw dla dzieci i siłownia.
Położony w dolinie rzeki Łódki (obecnie rzeka płynie kanałem podziemnym) - stąd znaczne zróżnicowanie wysokościowe terenu, zwłaszcza w części wschodniej. W 1997 roku na skarpie przy ul. Wolborskiej został ustawiony pomnik "Dekalog". Drzewostan parku poddano zabiegom leczniczo-pielęgnacyjnym. W latach 1998-2000 wykonano nowe nawierzchnie alejek i oświetlenie (część zachodnia parku), zamontowano także 16 stolików szachowych. W latach 2002-2003 wybudowano oświetlenie i zbiornik wodny oraz zasilającą go studnię oraz odtworzono część koryta rzeki Łódki. Od strony ul. Ogrodowej we wrześniu 2005 r. usytuowano Pomnik prof. Aleksandra Kamińskiego.

Park im. A. Mickiewicza (Park Julianowski)

Park im. A. Mickiewicza

Powierzchnia: 49,4 ha.
Lokalizacja: ul. Zgierska, ul. Biegańskiego, ul. Krzewowa, Al. Róż, ul. Folwarczna, ul. Jaworowa.
Park zabytkowy.

Założony w połowie wieku XIX jako park przydworski (wł. rodu Zawiszów). Od końca XIX w. - rezydencja łódzkiego fabrykanta Juliusza Heinzla. Wybudowany w 1890 r. pałac został zniszczony w czasie II Wojny Światowej. W roku 1938 Zarząd Miejski wykupił park. W okresie powojennym park powiększono od strony wschodniej.

Drzewostan parku jest bogaty gatunkowo w części zachodniej (starsza część założenia) i mniej zróżnicowany w części leśnej. Najstarsze drzewa liczą bez mała 200 lat. W parku rośnie 20 drzew uznanych za pomniki przyrody m.in. dąb nazwany "Kosynier". Od kilku lat systematycznie przeprowadzane są zabiegi lecznicze i pielęgnacyjne przy najcenniejszych drzewach.

O walorach parku decydują malownicze stawy, położone na rzece Sokołówce. Nad stawem zlokalizowana jest muszla koncertowa. W latach 1994-2000 w parku wykonano szereg prac inwestycyjnych i remontowych: czyszczenie stawów i wzmacnianie ich brzegów, budowę osadnika (zbiornika zatrzymującego nieczystości) na rzece powyżej stawów, budowę ogrodzenia od strony ul. Biegańskiego i Krzewowej, remont Muszli Koncertowej, renowację źródełka, remonty nawierzchni części alei.

W roku 2003 oddano do użytkowania zespół boisk sportowych i górkę saneczkową, urządzone na przyłączonym do parku terenie byłej bazy ŁPO, a także wybudowano plac zabaw dla dzieci od strony ul. Krzewowej.

W 2015 r., w miejscu dawnego kręgu wieży spadochronowej, wybudowano stylową altanę i 3 placyki ze stołami, ławkami i stolikami do ustawiania przenośnego grilla – pierwsze tak urządzone miejsce w łódzkich parkach. Całość dopełnia nowa zieleń (nasadzenia drzew, krzewów i bylin).

Urządzenia zabawowe i sportowo-rekreacyjne:

2 place zabaw (w rejonie ul. Krzewowej/Biegańskiego i ul. Jaworowej), 1 siłownia zewnętrzna (10 urządzeń w obrębie placu zabaw w rejonie ul. Jaworowej), zespół boisk (do piłki nożnej, siatkówki, tenisa ziemnego, badmintona, koszykówki, tenisa stołowego-2 stoły) wraz z torem crossowym dla rowerzystów w rejonie ul. Zgierskiej, stoliki szachowe.

Park Helenów

Powierzchnia: 8,9 ha.
Lokalizacja: ul. Północna, Źródłowa, Smugowa.

Park zabytkowy. Założony w połowie XIX wieku przez łódzkiego przemysłowca K. Anstadta na bagnistych terenach doliny rzeki Łódki. W końcu XIX w. park został udostępniony publiczności (wstęp był płatny) i dzięki licznym atrakcjom cieszył się dużą popularnością wśród mieszkańców miasta. Bywał tu Julian Tuwim, o czym po latach wspominał w "Kwiatach Polskich". Po 1946 r. park przeszedł na własność miasta - został gruntownie uporządkowany i otrzymał imię "19 Stycznia". Wschodnia część dawnego założenia (z terenami sportowymi) została wyłączona z parku, stanowiąc obiekt K.S. "Społem".
Drzewostan parku w większości stanowią drzewa liściaste: dęby, lipy, klony, robinie, kasztanowce. Niewiele jest drzew iglastych: modrzewi i sosen. Spośród drzew parkowych pięć jest pomnikami przyrody. Starodrzew parkowy objęty jest specjalistycznymi zabiegami leczniczo-pielęgnacyjnymi.
W latach 1995-1999 park poddano kompleksowej modernizacji. Odtworzono układ wodny (stawy są obecnie sztucznie zasilane) i drogowy, wykonano plac zabaw dla dzieci oraz oświetlenie głównych ciągów komunikacyjnych, odrestaurowano fragment ogrodzenia z bramą wjazdową a także założono rabaty z niskich krzewów w miejscu zrujnowanej fontanny. W roku 2000 park powiększył się o dodatkową powierzchnię od strony ul. Smugowej, zagospodarowaną jako tereny rekreacyjno-sportowe. W roku 2003 został odsłonięty Pomnik Chwały Żołnierzy Armii Łódź. Monument stanął dzięki staraniom Wojewódzkiego Stowarzyszenia Budowy Pomnika Chwały Żołnierzy Armii Łódź oraz pieniądzom łodzian, samorządu miejskiego i wojewódzkiego

Park im. St. Żeromskiego

Park im. Stefana Żeromskiego o powierzchni 2,47 ha, mieści się na Teofilowie w obrębie osiedla im. Konopnickiej. Zlokalizowany jest pomiędzy ulicami Kaczeńcową, Rojną, al. Urody Życia i Lnianą. Powstanie parku datuje się na rok 1973 r. Wcześniej miejsce to było porośnięte drzewami gdzie płynący z północy na południe strumień Jasieniec łączył niewielkie dwa zbiorniki wodne. W ramach urządzania parku został zniwelowany teren a strumień a mniejszy zbiornik północny zasypano. W tym miejscu powstał bezwodny kanał, urozmaicający krajobraz natomiast tam, gdzie się znajdował większy, południowy zbiornik, urządzono sadzawkę. Głównie na obrzeżach parku, wytyczono nowe alejki i dosadzono drzewa. Na betonowym cokole, na skwerze przy ul. Rojnej, umieszczono samolot TS-8 Bies.

Park do 1994 r. nie miał nazwy. Około 1994 r. zdjęto z cokołu samolot. W 2014 r. w ramach budżetu obywatelskiego Park został zrewitalizowany. Powstały nowe alejki wraz z wyposażeniem, plac zabaw i siłownia zewnętrzna. Ponadto uporządkowano i uzupełniono zieleń. Na cokole, w miejscu usuniętego samolotu pojawiła się konstrukcja z blachy, w postaci trzech liter TEO - nowy symbol Teofilowa.

Park Piastowski

Powierzchnia: 4,4 ha. Lokalizacja: ul. Wici Włączony do systemu zieleni miejskiej 1 kwietnia 2007r. W ramach prac usunięto ok. 5 tys samosiewów i drzewa suche oraz wykonano zabiegi pielęgnacyjne drzew (łącznie ok. 200 szt.), a także zrekultywowano trawnik o powierzchni ok. 3000 m2. Istniejące chodniki zostaną poddane remontom. Sieć alejek parkowych będzie uzupełniona o nową alejkę, która powstanie w miejscu najbardziej nasilonego ruchu pieszego. Prezentowane na zdjęciach obiekty sportowe, rekreacyjne i plac zabaw znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie parku i zostały wykonane dzięki mieszkańcom Spółdzielni Mieszkaniowej Rogatka.

Park Ocalałych

Park Ocalałych

Powierzchnia: 6,6 ha.
Lokalizacja: ul. Wojska Polskiego, ul. Brzeska, ul. Oblęgorska.

Teren parku przylega do granic obszaru, zajmowanego niegdyś przez Litzmannstadt Ghetto. Intencją utworzenia Parku Ocalałych było upamiętnienie wszystkich osób ocalałych z Łódzkiego Getta. Uroczyste rozpoczęcie budowy miało miejsce w roku 2004, podczas obchodów 60. Rocznicy Likwidacji Litzmannstadt Ghetto. Wówczas to osoby ocalałe lub ich rodziny zasadziły 370 szt. drzew. Drzewa te stanowią dwie duże grupy. Na terenie przyszłego parku rosną również dwa dęby szypułkowe uznane za pomniki przyrody.
Ze względu na swoisty charakter nowo powstającego parku układ kompozycyjny po zakończeniu budowy będą tworzyć:
- zieleń urządzona (drzewa, krzewy, trawniki),
- alejki o nawierzchni żwirowo – glinkowej o powierzchni 4001 m2,
- alejki i place o nawierzchni z kostki granitowej o powierzchni 2869 m2,
- Kopiec Pamięci,
- zbiornik retencyjny i odtworzony fragment koryta rzeki Łódki,
- tymczasowe miejsca postojowe dla samochodów osobowych i autokarów,
- oświetlenie głównych alejek parkowych,
- wyposażenie parkowe: ławki i kosze na śmieci,
- Pomnik Polaków Ratujących Żydów autorstwa pana Czesława Bieleckiego.

W roku 2006r. głównej alei, ciągnącej się od Kopca Pamięci do Pomnika Polaków Ratujących Żydów nadano imię Arnolda Mostowicza.

Dotychczasowe prace w zakresie urządzenia zieleni były współfinansowane ze środków Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Łodzi.

Zieleniec przy ul. Łososiowej

Zieleniec przy ul. Łososiowej

Urządzenia zabawowe i sportowo-rekreacyjne:

- plac zabaw z 5 urządzeniami siłowniczymi.

Kalendarz
Kontakt
EXPO 2022