Ze względu ubogą dekorację elewacji uznano, że oprócz kompleksowej modernizacji kamienica stanowi doskonałe tworzywo dla instalacji artystycznej. W rezultacie elewacja uzyskała delikatne boniowanie (oznaczające imitację struktury i formy bloków kamiennych) ścian parteru. Kolejny poziom kamienicy uzyskał przeszklenie oraz sześć kariatyd (stylizowanych postaci kobiecych) podtrzymujących gzyms. Okna drugiego piętra udekorowano delikatnym obramowaniem. Nawierzchnia podwórza została wykonana z kostki kamiennej. Na podwórku pojawiły się ławki, w tym dwie z pergolą oraz altana oraz niewielki plac zabaw dla dzieci. W budynku powstało 13 mieszkań komunalnych, placówka opiekuńczo-wychowawcza oraz 4 lokale usługowe. (AS)

Od początku istnienia kamienica pod numerem 6 ulicy Kamiennej (dzisiejsza Włókiennicza) cieszyła się złą sławą. Uznawano ją za „siedlisko zła i rozpusty”, gdzie królowała tania wódka i tania miłość, a porachunki załatwiano przy użyciu kastetów, noży lub specjalnie zaostrzonych pilników oraz „gazrurek”. Tuż przed I wojną światową prasę, ale przede wszystkim ciemne zaułki i podwórza Kamiennej, obiegła lotem błyskawicy wieść o policyjnym nalocie. Pomocnik policyjny Wołodarski, wraz z agentami miejscowego cyrkułu (posterunku policji) dokonali rewizji na Kamiennej 6. Potwierdzili przy tym, że niejaka Rajzla Chaskielewicz – znana policji z licznych drobnych przestępstw – kieruje tu niewielkim lupanarem (domem publicznym). W gazetach można było przeczytać: Podczas rewizji zastano tam kilka młodych kobiet, które badane na śledztwie, zeznały, że Chaskielewicz wynajmuje im pokoje, kiedy przychodzą w towarzystwie mężczyzn, za co pobiera połowę zarobku. Sporządzono protokół, w celu pociągnięcia Chaskielewiczowej do odpowiedzialności sądowej.

Ale nie tylko sprzedajna miłość kwitła na Kamiennej 6. Akuszerka M. Badoszycka pomagała paniom i pannom w „kłopotach”, co było ówczesnym, słabo zakamuflowanym określeniem aborcji. Możemy tylko przypuszczać, że z jej usług korzystały owe damy do towarzystwa z nielegalnego lupanaru. Kto wie, może ubierały się po sąsiedzku, w zakładzie krawieckim Szymona Garbarza, a jeśli któraś miała zegarek, to niosła go do naprawy Mendelowi Lublińskiemu?

Co charakterystyczne dla tego czasu, w tym samym budynku religijni Żydzi oddawali się gorliwym modlitwom. Otóż mieściły się tu dwa prywatne pomieszczenia (domy) modlitewne. Pierwszy powstał w roku 1898 staraniem Szlamy Lebentala, a drugi w roku 1903 z inicjatywy Mordki Binensztoka. Oba domy modlitewne zostały zniszczone przez Niemców na początku okupacji.

Kroniki z Kamiennej to fabularny opis życia tej ulicy na przełomie XIX i XX wieku. Miejsca, wydarzenia i ludzie są poświadczone w źródłach historycznych, opisy są fabularyzowane.

Literatura:
Domińczak Michał, Typologia łódzkiej kamienicy. Łódź, 2018.
Popławska Irena, Architektura mieszkaniowa Łodzi w XIX wieku. Warszawa, 1992. 
Stefański Krzysztof, Ludzie, którzy zbudowali Łódź. Leksykon architektów i budowniczych miasta (do 1939 roku). Łódź, 2009.
Dziennik Łódzki, 1884-1892, 1931-1933.
Ekspres Wieczorny Ilustrowany, 1923 – 1937.
Książka adresowa miasta Łodzi i województwa łódzkiego rocznik 1937-1939.
Kurier Poranny, 1948 – 1960.
Przebudowa i nadbudowa istniejącej zabudowy przy ul. Włókienniczej 4 oraz przebudowa i rozbiórka budynków gospodarczych przy ul. Włókienniczej nr 6 i nr 8 w Łodzi, wraz z zagospodarowaniem terenu i niezbędną infrastrukturą techniczną oraz aranżacją architektoniczną elewacji budynków. Opracowanie: Projekt przebudowy kamienicy przy Włókienniczej 6. Jednostka projektowa: Pracownia architektury FORMAT s.c., 2018.
Projekty budowlane dawnej guberni piotrkowskiej. Archiwum Państwowe w Łodzi.