Dyrektor zdecydował się wówczas na zakup do kolekcji dwóch prac – Kompozycji na dwie ręce (1959) oraz Układu prasowego rytmicznego (1960). Również w roku 1966, wspólnie z architektem Witoldem Milo, Starczewski stworzył projekt dwóch kolejnych ściennych płaskorzeźb – tym razem z myślą o konkretnej przestrzeni – Teatru im. Stefana Jaracza. Jedną z nich była Ściana światła.
Ściana światła, którą od 20 grudnia 2023 roku można oglądać tym razem we foyer Muzeum Sztuki w Łodzi (ms1), stanowi próbę rekonstrukcji pierwszej odsłony pracy Antoniego Starczewskiego. Z uwagi na kruchość materiału wiele jej elementów już w czasie pierwszego demontażu uległo zniszczeniu lub zostało naruszonych. Z drugiej strony pozostawione przez artystę szkice mają charakter mocno roboczy i czasem mało konkretny, tak że "odszyfrowanie" po latach jego intencji stało się utrudnione.
Kompozycja Ściany światła opiera się na zastosowaniu powtarzalnych modułów, które ułożone są w kolumny odpowiadające kolejnym literom alfabetu. Każdą z liter charakteryzuje inny układ kropek i kresek, powtarzanych w każdym elemencie danej kolumny. Osiem pierwszych kolumn to litery A – H, które artysta określił jako "część statyczną". Kolejne dziewięć kolumn, litery I – R, to ”część fakturowa”, a ostatnie litery S – Z to "część dynamiczna". W pierwotnej ścianie, o powierzchni aż 40 m2, w każdej z kolumn znajdowało się 56 pojedynczych prostopadłościennych ceramicznych "cegiełek" z otworami, tzw. kinkietów. Niestety stan zachowanej ceramiki nie pozwolił na odtworzenie ich wszystkich. Jednak póki szereg kinkietów odpowiadających literom zostaje zachowany, zmniejszenie wysokości ściany nie wpływa na odbiór intencji artysty.
Miejsce: ms1, Gdańska 43
Wstęp: wolny
Więcej informacji:
