Wychował się w rodzinie o wojskowych i jednocześnie patriotycznych korzeniach. Jego ojciec był pracownikiem łódzkiego banku, w czasie wojny rosyjsko-japońskiej i I wojny światowej oficerem armii carskiej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został żołnierzem Wojska Polskiego, biorącym udział w wojnie polsko-bolszewickiej.
Jerzy Damsz urodził się 6 września 1911 roku. Wykształcenie zdobył w Łodzi, kończąc Prywatne Gimnazjum i Liceum Męskie Aleksego Zimowskiego przy ówczesnej ulicy Bocznej 5 (obecnie ulica Henryka Sienkiewicza 112). Lubił grać na fortepianie, w tenisa i uprawiał sporty wodne. Po maturze przeniósł się do Warszawy, gdzie studiował na Wydziale Mechanicznym tamtejszej politechniki. Został członkiem stołecznego aeroklubu, a następnie ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Lotnictwa w Dęblinie, pozostając w rezerwie w stopniu plutonowego podchorążego i pracując w Laboratorium Maszyn Cieplnych Politechniki Warszawskiej oraz w Instytucie Technicznym Lotnictwa.
Po ataku Niemiec na Polskę, 6 września 1939 roku wraz z ówczesną żoną, Zofią Krupińską motocyklem wyjechał do Lwowa, a 17 września przekroczył granicę rumuńską. Przez Jugosławię i Grecję przedostał się do Francji, a po jej upadku został wraz z grupą lotników ewakuowany do Wielkiej Brytanii. W czasie Bitwy o Anglię, został przydzielony do Air Transport Auxiliary w White Waltham, gdzie zajmował się rozprowadzaniem samolotów do jednostek bojowych.
Do jednostki frontowej trafił w lipcu 1941 roku, zostając pilotem 307 dywizjonu myśliwskiego nocnego. Latał głównie loty patrolowe w załodze z nawigatorem Witoldem Sylwestrowiczem. Odniósł zwycięstwo w lotniczej potyczce odniósł 10 września 1943 roku nad Atlantykiem, a 25 września 1943 roku zestrzelił nad Zatoką Biskajską jednego Junkersa, drugiego zaś uszkodził.
W lutym 1944 roku został zatrudniony w Royal Aircraft Establishment jako inżynier, prowadząc tam badania nad właściwościami silników lotniczych. Do 307 dywizjonu powrócił już po zakończeniu II wojny światowej, w październiku 1945 roku, a od 1 marca 1946 roku aż do rozwiązania jednostki w styczniu 1947 roku pełnił funkcję dowódcy dywizjonu. Następnie został zdemobilizowany i w stopniu kapitana lotnictwa (i brytyjskim Wing Commandera) za swoje zasługi bojowe otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari oraz trzykrotnie Krzyż Walecznych.
W latach 50-tych XX wieku mieszkał i pracował w Ameryce Południowej. Był m.in. wspólnikiem warsztatu naprawczego silników wysokoprężnych w argentyńskim Rosario oraz kierownikiem działu badawczo-rozwojowego w fabryce motoryzacyjnej w Cordobie. Przez jakiś czas zatrudniony był także w kopalni gipsu w Paragwaju.
W 1958 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie zetknął się z technologią niskich temperatur. Pracował w tej dziedzinie nauki w Philips Laboratories Division. Od 1972 roku pracował w Cryogenic Technology Inc. w Bostonie. Był autorem szeregu publikacji i patentów z dziedziny kriogeniki, a jedna z zaprojektowanych przez niego instalacji została wykorzystana przez NASA przy konstrukcji sond Voyager. Z jego patentów korzystała również Organizacja do Spraw Wyżywienia i Rolnictwa przy ONZ oraz liczne firmy zajmujące się medycyną kriogeniczną i technikami przechowywania żywności. Umieszczono go w prestiżowym „Who is who” - słowniku najwybitniejszych mieszkańców USA.
Nie zapomniał o Polsce, angażując się w działalność organizacji polonijnych. Był prezesem Stowarzyszenia Inżynierów Polskich oraz członkiem Rady Nadzorczej Polish Association of Arts and Science. W 1975 roku przeszedł na wcześniejszą emeryturę i powrócił do Polski. Zamieszkał w Sopocie wraz z drugą żoną, Teresą Remiszewską (czwartą w historii kobietą, a pierwszą polską żeglarką, która samotnie przepłynęła Atlantyk). Był konsultantem w Instytucie Techniki Cieplnej Politechniki Warszawskiej. Zaangażował się w działalność opozycyjną wobec komunistycznego reżimu, współtworząc w 1980 Koło Kombatantów NSZZ „Solidarność”.
Zmarł 22 marca 1987 roku i został pochowany na cmentarzu komunalnym w Sopocie. Trzy lata później wydane zostały jego wspomnienia pt. Lwowskie Puchacze. Wspomnienia lotnika.
Źródło: www.polishairforce.pl/damsz.html
