Zbiorniki wody na Stokach zaprojektował na początku XX wieku angielski inżynier William Heerlein Lindley (syn Williama Lindleya - projektanta sieci kanalizacji i wodociągów dla Warszawy). Zaproponował on władzom Łodzi wzniesienie na jednym z najwyższych wzgórz (Budy Stokowskie 260 m n.p.m.) zespołu zbiorników na wodę pitną. Powstała w ten sposób naturalna wieża ciśnień, z której rurami woda trafia siłą grawitacji do domów położonych poniżej zbiorników. Różnica poziomu między lustrem wody w zbiornikach, a najniższym punktem zasilanym z sieci wodociągowej w Łodzi wynosi 90 metrów.
Wysokie koszty inwestycji spowodowały, że pierwsze dwa zbiorniki, o pojemności 15 milionów litrów każdy, powstały w latach 1935–1937. Dwa kolejne po II wojnie światowej w latach 1949-53. Są zbudowane ze specjalnej wodoodpornej i wytrzymałej na ciśnienie cegły na planie kwadratów o boku 60 m. Na sklepienie każdego ze zbiorników składa się 100 kopuł podtrzymywanych przez 81 kolumn. "Las kolumn” z łukowo-żebrowymi sklepieniami przypomina wyglądem gotyckie katedry - stąd nazwa „podziemna katedra na Stokach”.
Woda do zbiorników jest tłoczona z 19. studni głębinowych oraz w niewielkiej ilości z ujęcia w Tomaszowie Mazowieckim na rzece Pilicy. W przypadku teoretycznej, jednoczesnej awarii wszystkich ujęć wody dla Łodzi, jej zapas w zbiornikach może zaspokoić potrzeby miasta przez 24 godziny. Te unikalne w skali Europy, zabytkowe obiekty inżynierskie nie są na co dzień dostępne dla zwiedzających. Są bowiem wypełnione wodą. Raz na dwa lata poddawane są remontowi wówczas można w pełni zobaczyć i docenić precyzje i kunszt ich budowniczych.
Piękna muzyka z Podziemnej Katedry, wyjątkowego koncertu z Festiwalu 4 Kultur:
