Nazwę naszego miasta, a właściwie wsi Lodza, wymienia po raz pierwszy przywilej z 1332 r., ale najstarsza wzmianka źródeł pisanych z terenu dzisiejszej Łodzi dotyczy właśnie… Radogoszcza, gdzie książę Konrad Mazowiecki zatwierdził w 1242 r. ugodę pomiędzy klasztorami sulejowskim i witowskim. Obecność księcia i dworu wskazuje, iż osada ta musiała osiągnąć już pewien stopień rozwoju i trzeba przyjąć, że została założona przed XIII w.
Wieś leżała na północny zachód od Bałut, a jej zabudowania przy drodze wiodącej do Zgierza, na południe od rzeki Brzozy. W pierwszej połowie XVII w. było tam kilkanaście chałup chłopskich, folwark, karczma i młyn wodny. Ta wieś również została bardzo poważnie zniszczona w XVII w. W drugiej połowie XVIII w. Radogoszcz był rozdzielona między dwóch właścicieli: większa część, obejmująca siedem zagród chłopskich i folwark, należała do rodziny Strzałkowskich, mniejsza – o trzech zagrodach i małym folwarczku – do Wągrowskich, nosiła prawdopodobnie nazwę Radogoskiej Woli i leżała na północny zachód od właściwego Radogoszcza. Na terenie wsi znajdowały się dwa młyny wodne. Pierwszy, zwany Kobiałki, stał nad rzeczką Brzozą, gdzieś w rejonie dzisiejszej ul. Lewej, drugi – zwany Fabianka albo Pabianka – wzniesiono na północnym brzegu Brzozy w rejonie obecnej ul. Żubardzkiej. W tamtym czasie las Żubardź stał się terenem spornym między właścicielami wsi Bałuty i Radogoszcza.
