Kartka z kalendarza. Od „Reduty” do „Bałtyku” – kinowa historia przy Narutowicza

18 marca 1925 r. przy ul. Narutowicza 20 uruchomiono eleganckie kino „Reduta”. Być może nie jest to jakieś szczególne wydarzenie, ale samo miejsce stanowi ważny kawałek historii łódzkiej kultury. Początkowo w głębi posesji, przesłoniętej potem Domem Koncertowym Vogla, mieścił się niemiecki teatr „Thalia” na 800 widzów, który rozpoczął działalność 8 października 1882 r. Często występowali w nim także polscy artyści, m.in. udostępniono scenę zespołowi A. Zelwerowicza po pożarze teatru „Victoria” w 1911 r. W 1918 r. przeniósł się tam na stałe zespół „Teatru Polskiego” (od 1921 – „Teatr Miejski”), choć nie na długo. Pożar w nocy z 6 na 7 września 1921 r. zniszczył go niemal doszczętnie, a „Teatr Miejski” przeniósł się do budynku przy ulicy Cegielnianej. Odbudowując dawny gmach, przekształcono go w salę tańca (obiekt paradoksalnie powrócił więc do swojej pierwotnej funkcji), a następnie w eleganckie kino „Reduta”, na którego potrzeby zbudowano bardzo obszerną salę z lożami, amfiteatrem i balkonem. Od samego początku było to kino premierowe i przez długi czas utrzymywało ten status. W 1927 r., po przebudowie, otwarto tu kino „Splendid”, a potem w 1933 r. kino „Europa”, które pracowało do wybuchu wojny. Po wojnie zostało upaństwowione, a jego nazwę zmieniono na „Bałtyk” – obiekt miał ponad 1000 miejsc i był największym kinem w Łodzi, który został zamknięty w 2015 r. Powojenne dzieje kultowego „Bałtyku” to jednak osobna historia…