O jego tragicznej śmierci i zabójstwie pisaliśmy niedawno, ale warto przypomnieć także jego dokonania na rzecz naszego miasta w ważnym okresie lat 20. XX wieku po odzyskaniu niepodległości. W 1898 r. ukończył stołeczne gimnazjum, a potem studia prawnicze na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim. Pracował w sądach w Żyrardowie, Sandomierzu, Opocznie i Radomiu, a jego związki z Łodzią rozpoczęły się w lipcu 1919 roku, kiedy Józef Piłsudski mianował go na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego. Cztery lata później został wybrany na prezydenta Łodzi.
Za czasów rządów Mariana Cynarskiego otwarto w Łodzi m.in. Miejski Kinematograf Oświatowy przy Wodnym Rynku i Miejską Galerię Sztuki w parku Sienkiewicza. Rozpoczęto wtedy także budowę Parku Ludowego na Zdrowiu, a miasto przejęło szpital przy ulicy Drewnowskiej 75 oraz Dom Starców i Kalek przy ul. Narutowicza, natomiast pogotowie ratunkowe wyposażono w samochodowe karetki. Z jego inicjatywy zaczęto również wręczać Nagrodę Literacką Miasta Łodzi, ponadto zasiadał on w zarządach wielu towarzystw naukowych i społecznych i wykładał prawo, historię, logikę w łódzkim gimnazjum żeńskim.
Zginął 14 kwietnia 1927 r. ugodzony nożem przez zdesperowanego bezrobotnego brukarza na schodach kamienicy, gdzie mieszkał przy ul. Andrzeja 4.
