Dziś będzie trochę o geografii i topografii Łodzi, która leży w regionie stanowiącym krainę przejściową pomiędzy wyżynami Polski południowej a nizinami Polski środkowej. Łódzki półwysep wyżynny jest najdalej na północ wysuniętym zwartym obszarem o wysokościach powyżej 200 m n.p.m. Generalnie jest raczej płasko i niezbyt wysoko, ale tu i ówdzie w krajobrazie miasta widoczne są niewielkie pagórki.
Mianem „Góra” określano w Łodzi np. wzniesienie znajdujące się na Chojnach pomiędzy ul. Bałtycką a Kolumny na wysokości ul. Strażniczej, z którego widać ul. Kurczaki czy nasyp kolei obwodowej. Natomiast „Górką” zwyczajowo nazywano część Widzewa od zakładów włókienniczych do torów scheiblerowskich w rejonie obecnej ul. Tymienieckiego. Były jeszcze „Góry”, czyli wzniesienia położone za Olechówką z lewej strony kościoła św. Wojciecha przy ul. Rzgowskiej. A o tych „najwyższych” łódzkich pagórkach (powyżej 200 m n.p.m.!) napiszemy za tydzień.
