Kapituła krakowska prężnie rozwijała swoje dobra pabianickie, ale akcja kolonizacyjna objęła również klucz łódzki należący do biskupów włocławskich. Pomiędzy 1534 a 1568 r. powstała wieś Wólka, zwana również Mierzączką, położona w rejonie, gdzie trakt piotrkowski przekraczał rzeczkę Jasień (rejon ob. ul. Piotrkowskiej i Wólczańskiej). Ponadto w 1584 r. biskup włocławski Hieronim Rozdrażewski lokował wieś nazwaną początkowo od jego nazwiska Rozdrażew, a ponieważ nazwa była trudna do wymówienia, dlatego używano prostszej formy Rozrażew, a potem Zarzew. Jeszcze pod koniec XVIII w. nazwa wsi nie była ustalona i przyjęła się na stałe dopiero na pocz. XIX w. Ciekawostkę stanowi fakt, że Zarzew należy do jedynej osady, dla której zachował się akt założycielski i znamy czas jej powstania, bo w przypadkach pozostałych wsi klucza łódzkiego odnosimy się jedynie do pierwszych zapisów, a nie dat ich utworzenia.
W końcu XVI w. we wsi Rozdrażew było 19 gospodarstw chłopów czynszowych i liczba ta z małymi zmianami utrzymywała się przez następne dwa stulecia, a ludność składała się z ok. 75 osób. Zagrody chłopskie leżały ok. 1,5 km na południe od Widzewa i ok. 3,5 km na wschód od Wólki – prawdopodobnie na zachód od dzisiejszego cmentarza na Zarzewie.
