„Roku 1793 Polska zginęła! Kilka wieków gromadziło okoliczności, które powoli gotowały tę martwą i okropną epokę. Męstwo ni odwaga jej odwrócić nie mogły. Najmocniejsze usiłowania, by obronić Ojczyznę, tego wykonać nie potrafiły (…) Wtedy mi pierwszy raz ta myśl przyszła, żeby zbierać pamiątki polskie, które potomności powierzam” – pisała Izabela Czartoryska tłumacząc motywy jakimi kierowała się fundując Świątynie Sybilli, muzeum które gromadzić miało pamiątki przypominające o polskiej historii. Tym samym, kiedy wielu Polaków kwestionowało fakt istnienia narodu wobec utraty państwa, Czartoryska była pierwszą, która podjęła walkę o zachowanie polskiej tożsamości.
Ponad 100 lat później w pierwszych miesiącach niepodległości, wraz z ogłoszeniem ordynacji wyborczej do Sejmu Ustawodawczego, polskie kobiety otrzymały czynne i bierne prawo wyborcze. Był to jeden z pierwszych krajów na świecie, który zdecydował się na taki krok. Tym samym historia zamknęła się niezwykłą klamrą łącząc kwestię praw kobiet z polską tożsamością i niepodległością.
Jaka była rola kobiet w kształtowaniu się polskich tradycji niepodległościowych? Czy istniały punkty wspólne pomiędzy zagadnieniami emancypacyjnymi, a narodowymi? Czy na kwestię zaangażowania kobiet w walkę o niepodległość patrzeć należy jedynie z perspektywy Emilii Plater czy Marii Piotrowicz? Jakie miejsce mają kobiety w historii walk o niepodległość? Kolejny przystanek do niepodległej poświęcimy tym właśnie zagadnieniom.
Siedziba Główna Muzeum Tradycji
Niepodległościowych w Łodzi, ul. Gdańska 13
22 marca 2018, godz. 18:15
