Jego powstanie wiąże się z przekształceniem miejskiego lasu w park „na Zdrowiu”. Miał to być teren wypoczynkowo-rozrywkowy, ale chciano też zachować jego naturalną część jako unikatową pozostałość po dawnej Puszczy Łódzkiej. Inicjatorem utworzenia rezerwatu było Towarzystwo Przyrodnicze imienia Stanisława Staszica.
W rezerwacie o powierzchni prawie 10 hektarów ochronie podlega las: bagienny, olszowy, jesionowo-olszowy oraz dębowo-grabowy. Drzewa, które porastają ten teren, to brzoza brodawkowata, grab pospolity, dąb szypułkowy i olsza czarna. Są tutaj także krzewy: trzmielina pospolita, czeremcha zwyczajna, bez czarny i bez koralowy. Wczesną wiosną w lesie można zobaczyć całe polany zawilców. Charakterystycznego wyglądu nadaje rezerwatowi wszechobecny bluszcz – roślina zielona przez cały rok porasta znaczną część dna lasu, ale też wspina się na wiele drzew.
W rezerwacie są dwa pomniki przyrody. Dąb szypułkowy, którego pień ma obwód 540 cm oraz olsza czarna, która ma trzy pnie o obwodach: 150 cm, 151 cm i 153 cm.
Rezerwat „Polesie Konstantynowskie” jest też miejscem bytowania wielu gatunków ptaków (m.in. pięciu dzięciołów: dużego, średniego, czarnego, zielonego, dzięciołka, a także drozda, strzyżyka, rudzika, kilku sikor, muchołówki żałobnej, pleszki, kowalika, mysikrólika, krogulca, krzyżówki, wilgi, kukułki i puszczyka), a także drobnych ssaków i owadów.
Obiekt jest niedostępny dla zwiedzających, ale można go podziwiać, przechadzając się alejkami w południowej części parku „na Zdrowiu”.
Drugim rezerwatem, znajdującym się na terenie Łodzi jest podlegający ścisłej ochronie fragment Lasu Łagiewnickiego.
