Program:
18.00 premiera filmu "A może byśmy tak… wpadli na dzień do Tomaszowa"
19.00 rozmowa z twórcami filmu Sławomirem i Barbarą Grünbergami oraz bohaterami filmu Ewą Korulską i Danielem Wenclem.
Gośćmi specjalnymi będą: Anna Ciałowicz, prof. dr hab. Krzysztof Witczak, dr Daniel Warzocha.
O filmie "A może byśmy tak … wpadli na dzień do Tomaszowa"
Scenariusz i reżyseria: Sławomir Grünberg
„A może byśmy tak… wpadli na dzień do Tomaszowa” to pełnometrażowy film dokumentalny o społeczności żydowskiej Tomaszowa Mazowieckiego, która przed wojną stanowiła po Polakach największą i najbardziej witalną grupę etniczną miasta.
Jednym z bohaterów jest Allan Chernoff, były dziennikarz CNN, współautor książki „Krawcy z Tomaszowa: pamięć o polskich Żydach”, którą napisał wspólnie ze swoją mamą, tomaszowianką Reną Margulies. Allan od lat poczytuje za swoją misję opowiadanie Amerykanom o żydowskim Tomaszowie Mazowieckim, a kamera towarzyszyła mu w kilku takich prezentacjach. W filmie zobaczymy również materiał video, który Allan nakręcił ze swoją mamą podczas wizyty w Tomaszowie Maz. w 1994 roku.
Pozostali bohaterowie filmu to: światowej sławy pianistka, przemieszczająca się pomiędzy Sydney i Nowym Jorkiem – Sarah Grunstein (córka tomaszowianki Chany Borenstain) oraz rodzeństwo – Ewa Korulska, mieszkająca na co dzień w Szwajcarii i jej brat programista komputerowy Daniel Wencel z Kalifornii, którzy szukają rodzinnych korzeni, a towarzyszy im w tej niezwykle odkrywczej podróży profesor Krzysztof Tomasz Witczak.
Allan, Ewa i Daniel „wpadli” na dzień do Tomaszowa, aby skonfrontować zasłyszane od rodziców i dziadków opowieści z dzisiejszą rzeczywistością.
Ze smutkiem przekonują się, że nie ma w mieście śladów upamiętnienia miejsc pamięci, tj. synagogi, mykwy itp. Film jest dla nich nadzieją na to, że nie zaginie pamięć po ich rodzinach i całej żydowskiej społeczności Tomaszowa Maz.
Bardzo ważnymi bohaterami filmu są żydowscy mieszkańcy Tomaszowa Maz., którzy przeżyli Holokaust, żyją po dziś dzień w różnych zakątkach świata, tak jak Sally Maierowitz czy Zlatka Warzecha. Kobiety opowiadają, jak zapamiętały Tomaszów.
Film ma również wątek osobisty, traktujący o tym, jak to Polka Barbara Grünberg, pomysłodawczyni filmu i niejako jego narratorka, wspomina swój wyjazd z Tomaszowa Mazowieckiego w kontekście wyjścia za mąż za Żyda Sławomira Grünberga.
W 2015 roku Sławomir Grünberg również „wpadł” na dzień do Tomaszowa, aby obejrzeć wyjątkowy spektakl teatralny „Listy z getta”, wyprodukowany przez Barbarę jako ówczesną dyrektorkę domu kultury, zagrany przez młodzież z Teatru „Trzcina” Kariny Góry i wystawiony w oryginalnej scenografii, w budynku mieszczącym się na terenie getta, gdzie odbywały się warsztaty przymusowej pracy.
Bardzo ważną sceną w filmie jest moment, kiedy łodzianin Artur Gogel, na co dzień szukający po całej Polsce śladów po społeczności żydowskiej, odnajduje ślad po mezuzie – ostatni istniejący ślad po tomaszowskich Żydach. Młodzi pasjonaci z MI POLIN, Helena Czernek i Aleksander Prugar pobierają jego odcisk, aby przygotować odlew.
Dzięki tomaszowskiemu regionaliście – Marianowi Fronczkowskiemu, kustoszowi Muzeum w Tomaszowie Maz. – dr Danielowi Warzocha oraz tłumaczce „Księgi pamięci gminy żydowskiej w Tomaszowie Mazowieckim” – Annie Ciałowicz widz ma okazję uczestniczyć w spacerze po dawnych żydowskich ulicach Tomaszowa.
Warto podkreślić dużą rolę re-fotografii przygotowanych na potrzeby filmu przez Stefana Brajtera. Dzięki tym kolażom widz może niejako przenieść się o prawie jeden wiek wcześniej.
