Wystawa jest płaszczyzną międzypokoleniowego dialogu pomiędzy sztuką zmarłego w 2023 r. artysty Wojciecha Sadleya a artystami i artystkami będącymi na początku swojej drogi twórczej. Rozmowa odbywa się na poziomie interpretacji i inspiracji pracami uznanego twórcy, ale nie tylko. Stanowi też próbę odkrycia powiązań między tym, co materialne, i tym, co duchowe, między sferami sacrum i profanum. Wojciech Sadley widział bowiem te dwie sfery łącznie. W jego sztuce sacrum i profanum przenikały się i uzupełniały, tworząc spójny, pełny obraz człowieczeństwa.
Jak widzą sfery sacrum i profanum artystki i artyści młodego pokolenia? Jakim językiem mówią o rzeczach ostatecznych? Ich prace mają różne formy: projekcji, animacji 3D, perfomansu i dźwięku. Na wystawie wchodzą w dialog ze sztuką Sadleya, podejmują tematy związane z momentem przejścia, granicą pomiędzy śmiertelnością a nieskończonością, rozpadem i odrodzeniem, sacrum i profanum. Poszerzają te rozważania o nowe konteksty, powstałe w dobie wszechogarniającej cyfryzacji i problemów filozoficznych, jakie ona implikuje. Czy nasycona symboliką forma całunu może i dziś być wykorzystana w kontekście „życia” obrazów zamieszczanych w Internecie? Tak jak Sadleya, młodych twórców i twórczynie interesuje zagadnienie współistnienia pierwiastków cielesnego i duchowego w człowieku.
Sfinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU.
