Anna Tomaszewska-Nelson
Pali się!
15.10.2021 – 5.11.2021
otwarcie wystawy
kuratorka: Ola Ignasiak
Punkt Odbioru Sztuki A
ul. Krzemieniecka 2a
DRZEWA
„Stoimy teraz tam, gdzie dwie drogi się rozchodzą. Ale nie są one równie sprawiedliwe. Droga, którą od dawna podróżujemy, jest zwodniczo łatwa, gładka autostrada, po której posuwamy się z dużą prędkością, ale na jej końcu kryje się katastrofa. Drugie rozwidlenie dróg – to mniej uczęszczane – oferuje naszą ostatnią, jedyną szansę dotarcia do celu, który zapewnia ochronę ziemi.” – Rachel Carson, „Silent Spring”
Kiedy naga stopa dotyka ziemi, szczególnie ściółki lasu, reflektujemy się, jak bardzo nasza podeszwa jest wrażliwa i delikatna. Kłują nas opadłe igiełki chorych sosen, liście łaskoczą kruchą i łamliwą teksturą, małe gałązki wchodzą między palce, wbijając się między nie niepostrzeżenie. Zdajemy sobie sprawę, że tak jak nas coś boli, może też boleć to, co pod i nad nami, że roślinność jest częścią wielkiej całości, w której zachodzą bardzo intymne relacje między wszystkimi istotami planety Ziemia. Nie ma znaczenia, czy owa istota używa głosu, żeby się porozumieć, czy też innego systemu komunikacji, podziemnej międzykorzeniowej lub też przesyłanej pyłkowo i nasionkowo dzięki wiatrowi. Relacje zachodzą między różnymi gatunkami roślin, między roślinami a zwierzętami (w tym ludźmi), między roślinami a ziemią. Nieraz – i już od lat – zakłócamy te relacje, nie do końca wierząc, że to, co robimy, może mieć konsekwencje odległe w miejscu i czasie, który przez tysiąclecia oraz tysiąclesia zdążył przynieść równowagę całemu ekosystemowi. Czas jest tu podstawowym składnikiem, w którym powinniśmy zdać sobie sprawę, że natura nie istnieje dla wygody człowieka. Oddajmy jej więc to, co należy do niej i spróbujmy na nowo się z nią zaprzyjaźnić nie odbierając tego, co nie jest nasze. (tekst Iza Klementowska).
Ania Tomaszewska-Nelson urodziła się w Warszawie, obecnie mieszka i pracuje w Londynie.
W latach 1993-1996 studiowała malarstwo i mixed-media w Ruskin School of Art w Oksfordzie. W swojej pracowni w Brixton zajmuje się malarstwem, instalacją, wymyślaniem performance-ów, wideo a czasem dźwiękiem; zawsze poszukując języka najtrafniej komunikującego to, co ważne.
W tej chwili przedmiotem zainteresowania artystki jest relacja pomiędzy ludźmi i ich środowiskiem naturalnym w momencie katastrofy klimatycznej. Tradycja malarstwa krajobrazowego w apokaliptycznej fazie oraz gesty i performance uzewnętrzniają osobisty eko niepokój, odzwierciedlając uniwersalny, globalnie odczuwany lęk o przyszłość życia na tej planecie.
