Na wystawę „Krwawe kwiaty, czarne gwiazdy” składają się trzy cykle prac na papierze, ukraińskiej artystki Olgi Worony-Adamenko, powstałe podczas ewakuacji w Polsce.
Pierwsza część – „Krwawe Kwiaty Niepodległości” była elementem projektu, który odbył się w sierpniu 2022 r. w mieście Piotrków-Trybunalski przed Dniem Niepodległości Ukrainy i był poświęcony heroicznemu oporowi ludności Ukrainy wobec rosyjskiejagresji, który kosztem wielkich ofiar i odwagi wojska i ludności cywilnej nie dał się zwyciężyć w tej wojnie.
Druga część „Czarne gwiazdy”, na którą składa się pięć prac, powstała później i odzwierciedla tragedię wojny rosyjsko-ukraińskiej, która stała się sprawdzianem człowieczeństwa dla całego świata. W tej serii znajdują się prace: „Azowstal”, „Grób brata”, „Katownia”, „Requiem” oraz portret Artema Sokhana, syna kolegów z klasy autorki, kawalera Orderu „Za męstwo III stopnia” , który zginął bohatersko w październiku br. w obronie suwerenności państwa ukraińskiego.
Trzecia część to cykl prac zatytułowany „Infrastruktura przetrwania”, powstały pod wpływem przeżyć masowych ataków rakietowych i ataków dronów na terytorium Ukrainy, które Federacja Rosyjska przeprowadza w celu zniszczenia infrastruktury sąsiedniego państwa, aby zastraszyć Ukraińców i zmusić ich do jakichkolwiek ustępstw wobec wroga, który ponosi kolejne militarne klęski. Ale odporność Ukraińców i ich wiara w zwycięstwo daje nadzieję, że wkrótce do kraju wróci spokojne życie, a jego mieszkańcy będą mieli światło, ciepło, łączność – wszystko to, czego ludzie nie zauważają w życiu codziennym, a co w rzeczywistości jest ogromne znaczenie i wysoką cenę, czasem cenę życia.
Olga Worona urodziła się w 1961 roku w Kijowie. 1980-1987 studiowała w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych i Architektury. Ukończyła monumentalny wydział na wydziale malarstwa. Od 1990 członek Narodowego Związku Artystów Ukrainy. Od 1987 roku bierze udział w wystawach sztuki na Ukrainie i za granicą. Jest autorem wielu witraży: witraże IV Szpitala Klinicznego w Kijowie (1988-89); witraże na terenie dworca autobusowego w Sławutyczu (1991); witraże w kościele w Rozpszy (woj. łódzkie, 2010-11). 2019 została laureatką nagrody kijowskiej organizacji związku artystów im Mychajły Bojczuka. Jest członkiem grupy inicjatywnej na rzecz utworzenia Centrum Sztuki ‘Dashavska’ w ramach związku artystów. Prace znajdują się w zbiorach Ministerstwa Kultury i muzeów Ukrainy, w zbiorach prywatnych w Polsce, Holandii, Francji, USA, Kanadzie i Niemczech. Wystawy indywidualne: 2022 - Wystawa "Ewakuacja" w "Centrum Idei Demokracji" (Piotrkow-Trybunalski, Polska); 2021-wystawa „Zamiast prologu” (Filharmonia Dnipro); 2019 - wystawa "Impresje czasu" w galerii Mytets, Kijów; 2018 – wystawa „Wielki transport” w Muzeum Sztuki Ukraińskiej (Dniepr); 2017 - wystawa "Pałace. Refleksje" w galerii "Tryptyk-Sztuka" (Kijów); 2016 – wystawa „Kraina praojców” w Muzeum T. Szewczenki (Kijów); wystawa „Klucze z Krymu” w galerii „Mytets” (Kijów); 2009 - wystawa malarstwa w Pałacu Sztuki (Lwów); wystawa malarstwa w Muzeum Drukarstwa Książkowego (Kijów); 2007 - wystawa w galerii "Svitlitsa"; wystawa w Mennicy (Kijów); 2006 - wystawa w Muzeum Literatury (Kijów); 2000 - wystawa w galerii "Mystetsky Kurin" (Kijów); 1999 - wystawa w galerii "Irena" (Kijów), 1995 - wystawa w Muzeum T. Szewczenki (Kijów).
