Trilok Gurtu (ur. 30 października 1951 w Bombaju) – indyjski perkusista i kompozytor, jeden z najbardziej wpływowych współczesnych muzyków jazzowych. Współpracował z takimi artystami jak John McLaughlin, Bill Laswell, Jonas Hellborg, Jan Garbarek, Joe Zawinul, Robert Miles oraz Charly Antolini.
Miłość do muzyki zaszczepiła w nim matka, Shobha Gurtu, słynna indyjska piosenkarka. Gurtu rozpoczął przygodę z instrumentami perkusyjnymi od nauki gry na tabli. W latach 70. zmienił instrument na klasyczną perkusję, wtedy też zainteresował się jazzem. Z tamtego okresu pochodzi pierwsze nagranie z udziałem Gurtu, na płycie Apo-Calypso, niemieckiego zespołu Embryo, gdzie występowała także jego matka. W latach 80. rozpoczął współpracę z Johnem McLaughlinem, występując w jego trio. W 1987 roku dołączył do amerykańskiej grupy Oregon, z którą nagrał trzy albumy. Lata dziewięćdziesiąte to powrót do solowych występów, a także współpraca z Billem Laswellem w ramach grupy Tabla Beat Science. W 2004 roku nagrał płytę z Robertem Milesem, a w 2007 roku z Arkè String Quartet. Z tą ostatnią grupą koncertował na Warsaw Summer Jazz Days.
Trilok Gurtu był uznawany najlepszym żyjącym perkusistą, m.in. w plebiscycie Drum Magazine w 1999 roku.
Gurtu zaczął grać na zachodnim zestawie perkusyjnym w latach 70. i zainteresował się jazzem. W programie telewizyjnym z 1995 roku na temat Jimiego Hendrixa Gurtu wspomniał, że początkowo uczył się zachodniej muzyki bez świadomości overdubbingu, co, jak powiedział, zmusiło go do nauczenia się wielu partii, których większość muzyków nigdy by nie spróbowała. W latach 70. grał z Charliem Mariano , Johnem Tchicai , Terje Rypdalem i Donem Cherrym.
Jedno z najwcześniejszych nagrań Gurtu znalazło się na Apo-Calypso , albumie z 1977 roku niemieckiego zespołu Embryo . Jego matka również śpiewała na tej płycie, a później dołączyła do niego na jego pierwszej solowej płycie, Usfret.
W latach 80. Gurtu grał ze szwajcarskim perkusistą Charly Antolinim i Johnem McLaughlinem w trio McLaughlina [1], w różnym towarzystwie basistów Jonasa Hellborga, Kai Eckhardta i Dominique DiPiazza. Skład z Hellborgiem wykonał co najmniej jeden koncert otwierający dla Milesa Davisa w Berkeley w Kalifornii w 1988 roku. Współpraca między Gurtu i McLaughlinem obejmowała improwizacje wokalne przy użyciu indyjskiej metody tala talk polegającej na ustnych notacjach perkusyjnych do nauczania schematów perkusyjnych. Czasami Eckhardt dołączał do hip-hopowego beat-boxowego wokalu, aby uzyskać trójdrożny wokal perkusyjny, podczas gdy Gurtu i McLaughlin dorzucali kilka zabawnych słów, takich jak niektóre japońskie nazwy marek zmieszane z niektórymi indyjskimi słowami.
Niektóre z niezwykłych aspektów gry na perkusji Gurtu obejmują grę bez stołka perkusyjnego, w pozycji półklęczącej na podłodze oraz użycie niekonwencjonalnego bębna basowego, który przypomina duży naciąg perkusyjny z pedałem basowym, oraz mieszankę tablas i westernowe bębny. Unikalna sygnatura perkusyjna Gurtu polega na zanurzaniu talerzy i strun muszli w wiadrze z wodą, aby uzyskać połyskujący efekt.
Gurtu dołączył do Oregonu po śmierci perkusisty Collina Walcotta. Zagrał na trzech ich płytach: Ecotopia (1987), 45th Parallel (1989) i Always, Never and Forever (1991).
Na początku lat 90. Gurtu wznowił karierę jako artysta solowy i lider zespołu. Różni znani muzycy wspierali go przy wielu jego wydaniach CD.
W 1999 roku Zakir Hussain i Bill Laswell założyli grupę muzyczną Tabla Beat Science, która grała mieszankę muzyki hinduskiej, azjatyckiego undergroundu, ambientu, drum and bass i elektroniki. Gurtu dołączył do tej grupy wraz z Karshem Kale i Talvinem Singhem. Grupa wydała trzy albumy, zanim przeszła w stan uśpienia pod koniec 2003 roku.
W 2004 roku Gurtu stworzył album Miles Gurtu z Robertem Milesem. Jego współpraca z Arkè String Quartet rozpoczęła się w 2007 roku wydaniem albumu Arkeology.
W 2010 roku Trilok Gurtu zagrał na albumie Piano Car, operze minimalistycznego kompozytora Stefano Ianne z Rickym Porterą, Nickiem Beggsem (Kajagoogoo), Mario Marzi, Terlem Bryantem (John Paul Jones/Led Zeppelin), Johnem De Leo.
W 2012 roku Trilok Gurtu współpracował z elektronicznym duetem folkowym Hari & Sukhmani w ich rodzinnym mieście Chandigarh i wyprodukował piosenkę „Maati” w muzycznym dokumencie podróżniczym The Dewarists.
Trilok Gurtu jest powszechnie uznawany za jednego z najbardziej innowacyjnych i przełomowych perkusistów; integrując miecze, wiadra i inne niekonwencjonalne elementy z jego brzmieniem. Zakir Hussain powiedział, że gdyby Trilok Gurtu grał tylko na tabli, byłby najlepszym graczem na tabli na świecie.
„Muzyk o otwartym umyśle, który łączy jazz, indyjską muzykę klasyczną, abstrakcyjną improwizację i azjatycki pop, olśniewający wirtuoz perkusji, przystępny artysta estradowy” – napisano o nim w The Guardian. Sam przyznaje, że jest pod silnym wpływem rytmów afrykańskich, afrykańskich bitów i schematów bębnów.
Kasia Nova, właśc. Katarzyna Brodowska (ur. 6 listopada 1981 w Łodzi) – polska piosenkarka, autorka tekstów, prezenterka i aktorka. W dzieciństwie uczęszczała na zajęcia wokalne i taneczne. Występując pod pseudonimem Kabri, w 2001 wydała single „Kawaliero” oraz „Na Copacabana”. W 2005 dotarła do finałowej „15” wyborów Miss Polski. W 2006 z utworem „Siostra gwiazd” wzięła udział w eliminacjach do koncertu Trendy na festiwalu TOPtrendy 2006.
W 2008 wydała debiutancki album studyjny pt. Nova, który promowała singlami: „Did You Ever Know”, „The Devil”, „Broken Wings” (cover piosenki zespołu Mr. Mister) i „Run”. Z utworem „The Devil” zajęła 11. miejsce w programie Piosenka dla Europy 2008, a piosenką „Broken Wings” wzięła udział w konkursie Sopot Hit Festiwal 2008. Była gościem specjalnym podczas drugiej edycji niemieckiej wersji programu Idol. W 2008 uczestniczyła w piątej edycji programu Big Brother i była jedną z zawodniczek drużyny „artystów” w 2421. odcinku teleturnieju TVP2 Familiada. W 2009 wydała utwór „Forever in a Dream”, który nagrała w duecie z Thomasem Andersem. W 2010 zagrała w jednym z odcinków serialu Polsatu Malanowski i Partnerzy. W 2012 zaprezentowała singel „Shake It”, w którym gościnnie wystąpił Marty Cintron z zespołu No Mercy. Do utworu zrealizowała teledysk, w którym wystąpili: Radosław Majdan, Tomasz Puzon i Ewa Szabatin. Piosenką zapowiadała drugi album studyjny, który nagrywała w Stanach Zjednoczonych. 21 grudnia 2012 wydała singel z kolędami „Have Yourself a Merry Little Christmas”, „White Christmas” oraz „Cicha noc”.
W latach 2013–2014 mieszkała w Los Angeles, gdzie nawiązała współpracę z amerykańską wytwórnią 37 Records. Nagrała wówczas dwa single: „We Collide” i „Love is Music”. W 2014 nagrała singiel „Hello, Hello” autorstwa Roberta Jansona i Andrzeja Ignatowskiego, który był dedykowany akcji społecznej walczącej ze współczesnym niewolnictwem[18]. We wrześniu 2017 wystąpiła w koncercie głównym podczas 54. Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu, na którym zaśpiewała premierowo singiel „Zamykam serce” i utwór „Nalej mi wina” z repertuaru Ireny Santor. 13 października wydała singiel „Zamykam serce”, który napisała we współpracy z brytyjskimi producentami z teamu DWB Music. Do piosenki zrealizowała teledysk, w którym zagrał Krzysztof Wieszczek. W grudniu 2018 powstała świąteczna piosenka „W te święta tylko ja i ty”, do której nagrała teledysk na Starym Rynku w Warszawie[22][23]. W czerwcu 2019 wydała singiel „Tańcząc bez Ciebie”, do którego nagrała teledysk w Egipcie. Niedługo później zaczęła śpiewać muzykę jazzową – na koncertach interpretuje utwory znanych artystów jazzowych oraz nagrywa materiał na pierwszym jazzowy album. Płytę zapowiada singlem „Czar Warszawy”. 17 października 2020 wystąpiła z piosenką „All of Me” jako solistka bigbandu „Fabryka Wełny” podczas 28. Wielkiej Gali Jazzowej „Grand Prix Jazz Melomani 2019” w Teatrze Wielkim w Łodzi[29]. Prowadziła listę przebojów w projekcie Hot TV telewizji iTV.
