To kolejna metamorfoza obiektu, który do 1949 roku był wykorzystywany przez nieistniejący już Klub Sportowy WiMa, który powstał w 1928 przy zakładach Towarzystwa Akcyjnego Widzewskiej Manufaktury. Przed wybuchem II wojny światowej w klubie funkcjonowało kilkanaście sekcji, m.in. piłki nożnej, piłki ręcznej, boksu, tenisa, lekkiej atletyki, kolarstwa i zapasów. W 1949 decyzją polityczną WiMa stała się częścią Robotniczego Towarzystwa Sportowego Widzew, które przejęło również obiekt przy ówczesnej Armii Czerwonej (wcześniej była to ul. Rokicińska; od 1990 al. Piłsudskiego).
Oprócz boiska piłkarskiego znajdowały się tam również m.in. place do gry w siatkówkę i koszykówkę oraz infrastruktura lekkoatletyczna - bieżnia, skocznia i rzutnia. Była również drewniana hala sportowa. W kolejnych latach obiekt zmieniał swój wygląd, ale na radykalną przemianę musiał poczekać do drugiej połowy lat 70-tych poprzedniego stulecia i awansu piłkarzy Widzewa do najwyższej klasy rozgrywkowej. Dzięki temu pojawiły się okalające murawę trybuny na wałach ziemnych (bieżnia została zlikwidowana). W 1985 zamontowano też sztuczne oświetlenie, sprowadzone ze stadionu dożynkowego w Pile. Pod koniec XX w. drewniane ławki zastąpiono siedziskami z tworzywa sztucznego, a trybuna główna doczekała się zadaszenia i przeszklonej restauracji.
Kilka lat temu władze miasta podjęły decyzję o rozbiórce starego stadionu i zastąpieniu go nowym. Kamień węgielny pod budowę wmurowano 3 czerwca 2015, a miesiąc później wylano pierwszy fundament. Budowa zakończyła się w lutym 2017. Operatorem stadionu została Miejska Arena Kultury i Sportu, która zarządza również Atlas Areną i stadionem przy al. Unii Lubelskiej 2. Głównym użytkownikiem obiektu przy al. Piłsudskiego będzie stowarzyszenie RTS Widzew, prowadzące trzecioligową drużynę piłkarską.
Nowy stadion o pojemności 18 018 miejsc jest przystosowany do rozgrywania spotkań piłki nożnej i rugby oraz organizacji koncertów. Reprezentacyjną część obiektu stanowi trybuna zachodnia, w której zlokalizowano m.in. dwie przestronne szatnie dla zespołów ligowych, a także pokoje sędziów i delegatów, siłownię, pomieszczenia do odnowy biologicznej, obszerną strefę przeznaczoną dla gości, 24 loże VIP, salę konferencyjną, siedem pomieszczeń komentatorskich, dwa studia telewizyjne, biura itp. Łącznie jest tu ponad 400 pomieszczeń.
W trybunie północnej umieszczono rozkładaną scenę, która może być wykorzystywana podczas koncertów (przed jej rozłożeniem trzeba zdemontować 580 siedzisk). Jest na niej również mogący pomieścić 900 osób sektor przeznaczony dla kibiców gości. Stadion ma też wydzielony sektor rodzinny oraz miejsca dla osób niepełnosprawnych. Te ostatnie przewidziano na trybunie zachodniej. W narożnikach trybun zainstalowano widoczne dla wszystkich kibiców dwa ekrany LED. Wszystkie trybuny są zadaszone. Do wykonania dachu zużyto 666 ton stali i blachy trapezowej. Oparto też na nim konstrukcję oświetlenia, którego maksymalna moc wynosi 2000 lx. Boisko przystosowane do rozgrywania spotkań piłki nożnej i rugby zostało wyposażone w instalację podgrzewania murawy.
Wokół stadionu zbudowano parking dla 650 samochodów osobowych i dziewięciu autokarów. By obiekt był funkcjonalny trzeba było również przebudować kilka sąsiadujących z nim ulic (Sępią, Widzewską, Piłsudskiego, Józefa i Tunelową) oraz linię wysokiego napięcia. Całość prac związanych z inwestycją zrealizowaną przez PRM Mosty-Łódź S.A. kosztowała miasto 153 mln zł.
